— 211 - 



skiój Czapce. Tak się nazywa wzgórek kształtu wielkiego kurhanu, sosnami poro- 

 sły, na północ od Połągi. 



Z rodziny babkowatych (P 1 a n t a g i n e a e J u s s.) zapisuję trzy nasze naj- 

 pospolitsze babki. Jedna z nich babka lancetowata (Plantago lanceolata 

 L.) trafia się na brzegu z tak wydłużonemi liśćmi, że miewają po 0,2 metra długo- 

 ści, przy szerokości 5 milimetrów. Pierwszy raz zobaczywszy taką formę ucieszy- 

 łem się sądząc, że znalazłem babkę nadmorską (P. m a r i t i m a L.). Niedługo 

 trwało złudzenie, łodygi były pręgowane i rurka kwiatowa włoskami nieporo- 

 śnięta. 



Nie widziałem tu babki piaskowej (P. a r e n a r i a WK.) choć lubi piasek 

 i miejsca słone; w Ciechocinku na gruntach nasyconych solanką rośnie nadzwyczaj 

 bujnie. 



Z rodziny wargowych (L a b i a t a e J u s s.) widywałem przy Holenderskiej 

 Czapce na mokrych piaskach dużo mięty polnej (Mentha arvensis L.) bar- 

 dzo przekształconej: łodygi calowej wysokości, korzeń ze 6 razy dłuższy od 

 łodygi. 



Tymian bazylikowy (Calamintha Acinos Cliv.) w głębi Litwy na 

 miejscach piaszczystych miewa łodygę pojedynczą bez żadnych rozgałęzień, gdy 

 w Połądze na piaskach przymorskich rozrasta się bardzo krzaczasto, ale nie wyżej 

 jak na 2 cale. Ten wygląd jakby górski zawdzięcza zapewne silnym nadmorskim 

 wiatrom. 



Rodzina złożonych (C o m p o s i t a e A d a n s.) jest silnie reprezentowana. 

 Jedną z najpospolitszych roślin w Połądze i to nietylko na przymorskich piaskach, 

 ale wszędzie na pastwiskach, nieużytkach, w zaroślach a nawet w lasach jest ja- 

 strzębiec baldaszkowy (Hieracium umbellatum L.). W Libawie także 

 go dużo. Inaczój przecież nieco wygląda nad morzem niż na Mazowszu. Liście by- 

 wają nad Bałtykiem tak wąskie, jak na rysunku 173, tomu 19 Reichenbacha u od- 

 miany corono/jifolium, główki jednak kwiatowe nie są pojedyńcze, jak na wymienio- 

 nym rysunku, ale zawsze tworzą baldaszkogron. 



Kozibród kosmkowy (Tragopogon floecosus WK. T. heterosper- 

 m u s S c h w e i g g.) także jest bardzo pospolity w Połądze. W Libawie spoty- 

 kałem go często, ale widocznie nie wszędzie trafia się na wybrzeżach nadbałtyc- 

 kich prowincyj, skoro Klingę (Flora 1882) zalicza go do rzadkich roślin. Reichen- 

 bach rozdzielił ten gatunek na trzy. Dwa powyżej wypisane łacińskie synonimy, 

 uważa on za nazwy oddzielnych gatunków, przytem sam z nieco odmiennej formy 

 jakoby wyłącznie druskieniekiej. która jednak i w Połądze się trafia, utworzył 

 trzeci gatunek, który nazwał Tragopogon Gorskianus R c h. fil. 

 na cześć naszego przyrodnika Górskiego. Chociaż gatunek się nie utrzymał, nazwa 

 ta jednak i chętne wzmianki w olbrzymiem dziele o naszych botanikach zaświad- 

 czają, że Reichenbach jest jednym z wyjątkowych niemieckich uczonych, bez uprze- 

 dzeń dla najbliższych sąsiadów. 



Trzecią rośliną z rodziny złożonych bardzo rozrodzoną na brzegu jest i na 

 Mazowszu pospolita bylica polna (Artemisia campestris L.) rozmaicie 

 przeobrażająca się nad morzem. 



