gatunki wierzby, jużto umyślnie sadzone, już z własnej ochoty osiedlające na- 

 brzeże. Główna rola dostała się różnym formom rólciciny (Sa 1 i x repeas LJ 

 przeważnie wąskolistnej (S. angusti folia W u 1 f.), podrzędna — kilku in- 

 nym gatunkom, których, niemając kwiatów i nasion, nie próbowałem oznaczać. 



Bardzo często sól wykwita na łodygach i liściach nabrzeżnych krzaczków 

 wierzbowych. 



Rodzina komosowatyeh (Chenopodeae V e n t), jako ogólnie chciwa 

 soli. ciśnie się na brzeg morski, ale z wyjątkiem Corispermum, niepogar- 

 dzającego chociażby lotną wydmą, inne gatunki nie lubią czystego piasku i chętnie 

 wyszukują miejsc choć cokolwiek unawożonych przez wodorosty. Wspomniane 

 Corispermum intermedium S c h w e i g g. jest rośliną wschodnio- 

 europejską i azyjatycką. Na wschód do D aury i, na zachód do Gdańska dochodzi. 



Nie rośnie w Królestwie i w Galicyi Trafia się na W.ołyniu i Podolu. Jun- 

 dziłł nazywa ją szelązniczkiem pośrednim. Andrzej o wski zatrzymuje nazwę szelązni- 

 czek. Nie użyłem jej, bo rozpowszechniła się już nazwa Jakóba Wagi szeląznik dla 

 R h i n a n t h u s, przerobiona z szelążka Kluka. R h i n a n t h u s jest mniejszy od 

 Corispermum, byłby więc szeląźniczek większy od szeląznika, przytem nie- 

 mający z nim nic wspólnego. 



Sodn/k kolczaty (S a 1 s o 1 a Kali L.) często się trafia w Połądze i Libawie 

 na morskim brzegu. 



Nieraz obok sodnika sadowi się komosa czerwonawa, (Chenopodium r u- 

 b r u m L.) silniej niż zwykle rozczerwieniona od soli. 



Łobndy najczęściej trzy spotykałem na brzegu: rozłożystą, oszczepowatą i nad- 

 morską (A t r i p 1 e x p a t u 1 u m L., A. h a s t a t u m L., A littorale 

 L.) Dwie pierwsze ulegają różnym przeistoczeniom, trzecia choć nadmorska rośnie 

 czasem o setki kilometrów od morza, ale zawsze na miejscach słonych. Niema jej 

 wprawdzie w Ciechocinku i w Solcu kąpielowym, ale w Galicyi wiadome jest 

 z Knappa jedno jej stanowisko w Jasielskiem w Białobrzegach nad źródłem nazy- 

 wanem Solec. Zebrałem tę lobodę w Libawie, Polądze i Kłajpedzie. Józef Jundziłł 

 zamieszcza hbodę nadmorską w Opisaniu Roślin i określiwszy ją dodaje: „rośnie 

 nad morzem w okolicach Połągi (X. Pabreż) ; '. Przypisek objaśnia, że X. Pabreż 

 był kaznodzieją i nauczycielem szkoły w Kretyndze (12 kilometrów od Połągi), że 

 w czasie bytności tam Jundziłła, wiele mu roślin wskazał i później zebrane nad- 

 syłał. 



Łobody nad morzem rosnące równie jak rośliny krzyżowe i niektóre inne 

 mają skłonność nad morzem do rozścielania się po ziemi. Może nie silne wiatry, ale 

 sól jest tego zjawiska powodem, bo w Ciechocinku na gruntach nasyconych solanką 

 bardzo wiele roślin, gdzieindziej prostych, ściele się płasko, nawet trzcina. 



Z rodziny mokrzycowatych (Alsinaceae DC.) zapisuję karmik węzłowaty 

 (Sagi n a nodosa Bart 1.), bo go bardzo dużo na podmokłych piaskach około 

 Holenderskiej Czapki i w innych miejscach widywałem, najczęściej płasko roz- 

 łożony. 



Rodzina lepnicowatych (Siłenaceae DC), baldaszkowyeh (Umbellife- 

 r a e J u s s.) i różowatych (R o s a c e a e Jnss), chociaż każda z nich obej- 



