NOWY NABYTEK FLORY POLSKIEJ. 



przez 



Dra Ir. Kamieńskiego. 



W miarę o ile się zmienia fizyjognomija danej miejscowości pod względem 

 kultury, stopnia zaludnienia, powierzchni etc, zmienia się jej szata roślinna. • 

 Jedne rośliny giną, niemogąc dłużej utrzymać się z powodu braku koniecznych 

 dla nich warunków, jak np. przez osuszanie błot, przeprowadzanie dróg, uprawę 

 pól, zabudowanie placów i t. p., inne znów rośliny przybywają rozmaitemi drogami, 

 czasem z bardzo odległych stron i rozszerzają się w danem miejscu, w razie gdy 

 znajdą klimat i warunki życiowe dla siebie odpowiednie. Przeglądając spisy roślin 

 jakiejś miejscowości, wydawane w pewnych odstępach czasu, można się z łatwo- 

 ścią przekonać o zmienności flory. Każda flora zawiera pewną ilość różnych przy- j 

 byszów, których liczba ciągle się powiększa. Kraj nasz, chociaż stosunkowo mało I 

 jeszcze zbadany, posiada ich także wiele, a przeglądając nasze bardzo nieliczne 

 spisy roślin w historycznym porządku, zauważymy prawie w każdym z nich nowo 

 występujących przybyszów. 



Najbardziej kompletnym z dawniejszych spisów roślin, od którego właściwie 

 rozpoczyna się florystyka nasza, jest „Flora polska'' Jakóba Wagi, wydana w r. 

 1848. We Florze tój opisanych jest bardzo szczegółowo 1061 gatunków roślin, 

 pomiędzy któremi znajdujemy wiele obcych, zdziczałych i zupełnie już przyswojo- 

 nych naszej florze. Do takich należą następujące z bardziej znanych i pospolitszych: 



Tatarak zwyczajny (A-c o r u s C a la mu s L.), którego u nas powszechnie 

 używane nazwisko dowodzi, iż pochodzenie jego jest tatarskie. To też powszechne 

 jest mniemanie, że roślina ta przywleczoną do Europy została przez tatarów! 

 w XVI wieku; dziś zaś wszędzie w stawach, rowach i nad brzegami wód stała się 

 bardzo pospolitą. Dowodów pewnych jednak skąd i kiedy do nas przybyła nie ma- 

 my, to tylko nie ulega wątpliwości, iż tatarak nie jest krajową rośliną, kwitnie 

 bowiem dość rzadko, a dojrzałych owoców nigdy w naszym klimacie nie wydajq 

 i rozmnaża się wskutek tego wyłącznie zapomocą łodyg podziemnych. 



Drugą także niniej więcej tegoż samego pochodzenia rośliną jest zwyczajny 

 bieluń czyli pindyrynda (Datura S t r a m o n i u m L.), rosnący wszędzie przy 

 płotach, parkanach, na podwórzach i przy drogach. Ojczyzną jego jest Wschód 

 skąd do nas, jak powiada tradycyja, przez cyganów w XVII wieku zaniesiony zo- 

 stał. Według jednak De Candolla (syna) i Schlechtendala jest to zbieg z ogrodów 

 gdzie w tym czasie, jako roślina ozdobna był hodowany. 



