- 273 — 



gatunkowości znajdowanych później okazów: mianowicie niezwróciwszy uwagi na 

 małe dwa ząbki w szczęce górnej, z których jeden stoi przed większemi dwoma 

 trzonowemi, a drugi poza niemi, obu nowym gatunkom przypisuje po dwa tylko 

 zęby trzonowe z każdej strony w szczęce górnej. Za to jednak do rysów charakte- 

 rystycznych wskazanych w Podróży, jak n. p. brzeg przedni ucha załamujący się 

 wpodłuż do wnętrza, ogon wijący się, dodaje tutaj w N ovae Species, nie- 

 które uwagi, zapewne z przypomnienia, niemniej jednak ważne, jak np. że biega po 

 drzewach wybornie jak koszatka mała obejmując gałązki rozstawionemi palcami 

 dłoni i dopomagając sobie ogonem, na którym nawet niekiedy się zawiesza. Cenne 

 także dopełnienie stanowią podane tu figury: Mus betulinus z długim po- 

 wyginanym ogonem i M. v a g u s we śnie, zwinięta w kłębuszek i opasana wkoło 

 całego ciała ogonem. 



W Zoografii Pallas traktuje rzecz już bardzo zwięźle, nie podaje wymiarów 

 ani też nie mówi o zębach, zatrzymuje jak w N o v a e species. dwa gatunki 

 M u s v a g u s i M. betulinus, powtarzając określenia krótkie. Dodaje tu 

 wszakże nową uwagę: „azali nie należałoby zaliczać je raczej do Koszatek niż do 

 Myszy" co lubo ma tylko sens względny dowodzi wszechstronnego wnikania w na- 

 turę. 



Po Pallasie przez lat kilkadziesiąt nie przybyło o tern zwierzątku żadnej 

 późniejszej wiadomości; tylko w literaturze zoologicznej pozostało podanie o mysz- 

 ce azyjatyckiej. szczupłej, bardzo długoogonowej, oznaczonej na grzbiecie pręgą 

 ciemną i odbywającej sen zimowy, lecz złożone w biblijotekack. było dla niewielu 

 uczonych dostępne. 



Znaleziona przez JSTordmanna w okolicach Odessy osobliwa mysz dostarczyła 

 nowego materyjału wywołującego nieprzewidziane poglądy. Przez pośrednictwo 

 Nathusiusa mysz tę otrzymał Blasius dla należytego zbadania. Blasius staje się od- 

 tąd przewodnikiem w tej sprawie; naprzód wskazał on, że zwierzątko to różni się 

 w uzębieniu od wszystkich myszy, posiadając zębów trzonowych w szczęce górnej 

 z każdej strony po cztery, w dolnój jak u innych myszy po trzy, stanowić przeto 

 powinno w rodzinie osobny rodzaj, dla którego zaproponował nazwę Sminthus; 



0 wynikach badania zawiadomił Nordmanna, właściciela okazu i w wydanem 

 z Kayserlingiem w r. 1840 dziełku Wirbelthiere Europa's określił zwierzątko pod 

 nazwą Sminthus No rdmann i. Z tegoż samego okazu Nordmann opisał 

 je wkrótce potem w Faunie Pontyjskiój jako Sminthus loriger Nathus. 



1 dodał figurę kolorowaną wraz z rysunkiem zębów. Dotąd żadnój nie przeczuwano 

 łączności tego zwierzątka z gatunkami Pallas o wskienii; gdy jednak niebawem Bla- 

 sius mając sposobność zbadania jednego z oryginalnych okazów Mus v a g u s 

 pozostałych po Pallasie wykrył omyłkę popełnioną w N o v a e Species co do 

 liczby zębów i wykazał zgodność w jego uzębieniu ze zwierzątkiem Nordmanna, 

 wynikło stąd, że jest to także Sminthus i że rodzaj ten nie jest wyłącznie 

 azyjatyckim lecz znajduje się i w Europie, przynajmniej wschodniej. W następ- 

 stwie czasu przybyły nowe na to dowody: Sundewall zawiadomił, że znaleziony 

 w Skandynawii Mus betulinus, z uzębienia należy także do rodzaju Smin- 

 thus. Wreszcie Blasius oświadcza, że otrzymywał okazy europejskie Sminthu- 

 sa z Finlandyi i z południowej Rossyi, a w r. 1854 okaz świeży w spirytusie z Wę- 



Pam. Fizyj. 35 



