275 - 



dołącza rysów obyczajowych. Dr Giebel w dziele die S a u g e t h i e r e (Lipsk. 

 1859), będącem dogodną w użyciu konipilacyją literacką, zamieszcza trzy osobne 

 gatunki w rodzaju S m i n t h u s: Sm. 1 o r i g e r Nordm. o ogonie nie dłuższym 

 od ciała, Sm. b e t u 1 i n u s długoogonowy, z wierzchu rudaAvo, na bokach płowo 

 szary, i Sm. v a g u s również długoogonowy, ciemno lub popielato myszaty. 

 Przy każdym wymienia ciemną pręgę grzbietową, inne zaś znamiona, wszystkim 

 wspólne, rozdziela przygodnie pomiędzy gatunki, przypisując jednemu podeszwę 

 szczecinkami podgiętemi z obu stron obrzeżoną, drugiemu ucho o brzegu przednim 

 do wnętrza załamanym, trzeciemu łuki jarzmowe w przednim końcu rozszerzone 

 i ogon o 35 kręgach. (iSTordmannowskiej liczby 28 kręgów ogonowych pod S m. 

 1 o r i g e r nie przytacza, nasz szkielet tatrzański ma kręgów ogonowych 39 i ko- 

 niuszczek chrząstkowy). 



Zwierzątko to budziło we mnie od bardzo dawna ciekawość i żądzę poznania 

 go w naturze. Przed laty, jeszcze w Dauryi, wskazówki cc do tój myszki udzielo- 

 ne mi przez starego wiarusa Beriniego, doświadczonego myśliwca, który znalazł 

 ją w brzozie wypróchniałej, zimowój śpiżarni Kałanka (Mustela sibirica) 

 i umiał mi ją z wielką dokładnością określić 1 ). stały się dla mnie podnietą do ro- 

 bienia poszukiwań; nie brakowi chęci i starań, lecz niełasce losu przypisuję, żem 

 go wyszukać nie zdołał — przy rewizyj ach drzew dziuplastych i nor pod niemi, 

 w miejscach odpowiednich zamiast Smintusa znajdowałem tylko Burunduka i Po- 

 latuchę. co mi częściowo przynajmniój wynagradzało niepowodzenie, gdyż oba po- 

 mienione zwierzątka, ten temperamentem kapryśnym, figlarnością i dowcipem, ta 

 wyrazem smutku w swych dużych czarnych oczach i oryginalnością ruchów swo- 

 ich, dostarczają nieporównanie więcej przyjemności w hodowli niż np. nasze głu- 

 powate Koszatki. Szczęśliwszymi odemnie w latach późniejszych byli następcy 

 moi w tych dalekich krainach Dr Benedykt Dybowski i towarzysz jego zajęć "Wi- 

 ktor Godlewski, kilkakrotnie bowiem znajdowali Smintusa w Kułtuku nad Bajka- 

 łem, hodowali żywego, sprawdzili jego sen zimowy i licznemi okazami wzbogacili 

 G-ab. Zool. Warsz. Odkrycia te przyniosły nauce nowy przyczynek, posuwając 

 daleko na wschód granice rozmieszczenia tej myszki, którą Pallas znał tylko z za- 

 chodniej Sybeiwi. Na przeciwległym krańcu granica jśj zachodnia w Europie po 

 dziś dzień jeszcze pozostaje nieznana, zaledwie tylko kilka odległych od siebie 

 punktów ją wskazuje; odszukanie stanowisk pośrednich, dla połączenia linii gra- 

 nicznej, oczekuje na pracowników. Kierownictwo w tej robocie powinienby objąć 

 ten, który już wytykał kopce tój granicy od strony wschodniej, mianowicie Dr B. 

 Dybowski, obecnie po tylu znojach powołany do Lwowa na stanowisko należne 

 pracownikowi posiadającemu jeszcze niewyczerpane trudami zasoby energii. 



W dzisiejszym stanie wiadomości naszych nie ulega już żadnemu powątpie- 

 waniu, że Smintus do fauny naszój należy, ale przed laty 27 gdy do kraju wróci- 

 łem pewności tej nie było, chociaż prawdopodobieństwo znalezienia już wówczas 

 miało podstawy. Znalezienie tój myszki w okolicy Odessy przez Nordmanna, otrzy- 



) Bardziej szczegółowa o tein wiadomość pomieszczona w Bibl. Warsz. rok 1 866 zeszyt Czerw- 

 cowy, str. 4 4 3. 



