— 276 



manie okazu Mus .betulinus z powiatu Starodubowskiego za Dnieprem przez 

 prof. Kesslera w Kijowie, nakoniee wiadomość poczerpnięta z Blasiusa o nadesłaniu 

 mu okazu z Węgier, świadczyły stanowczo że Smintusa nietylko za Uralem szukać 

 należy, że rozpościera się on i w Europie wschodniej na bardzo rozległej prze- 

 strzeni obejmującej 15° szer. gieogr. mianowicie od Krymu i Odessy do Finlandyi. 

 Widząc możliwość znalezienia go w kraju, chociaż tutaj nie miałem już tej co nie- 

 gdyś swobody ruchów i nadmiaru czasu, w miarę możności w celu poszukiwań ro- 

 biłem wycieczki mianowicie nad Bug w okolicę Chełma i Dubienki, oddaloną już 

 wprawdzie od wzgórzy kredowych lecz w lasy zwłaszcza brzozowe obfitującą. 

 Okolicę tę znałem jeszcze z czasów młodzieńczych i tam najwięcej spodziewać się 

 mogłem skutecznej od miejscowych obywateli pomocy przy poszukiwaniach wy- 

 magających częstokroć ścinania drzew starych. 



Dla wywołania poszukiwań-rozleglejszych na różnych punktach kraju, po- 

 trzeba było przedewszystkiem podać wskazówki prowadzące do poznania zwie- 

 rzątka. W sprawozdaniach przeto z zajęć moich około fauny krajowej, które do 

 wiadomości publicznej od czasu do czasu podawałem, umieściłem po raz pierwszy 

 opis tej myszki w r. 1866 w Bibl. Warsz. zeszyt Czerwcowy w artykule „Przegląd 

 Zw. Ssących krajowych." 



W owym czasie Gab. Zool. Warsz. posiadał jeden tylko, okaz wypchany 

 Smintusa przez p. Taczanowskiego przywieziony z Brunświku od Blasiusa z jego 

 własnoręcznym podpisem Mus betulinus, lecz bez wskazówki pochodzenia. 



Jeden okaz wypchany, niedostateczny to materyjał do sporządzenia opisu 

 niewadliwego, przeto wybaczyć trzeba niedokładności tego rodzaju, jakie np. 

 w pierwszym zaraz wierszu popełniłem: Głowa zaokrąglona z pyszczkiem krót- 

 szym, niż u myszy i podobnie jak u Nornic przytępionym— zamiast: G-łowa pod łu- 

 gowata o pyszczku szczupłym lecz mniej zaostrzonym niż u myszy,— omyłkę dru- 

 ku: ząb pierwszy od spodu— zamiast od przodu,— i wcale niewłaściwe zbliżenie 

 do Nornic. 



Doświadczenie dwuletnie przekonało mię, iż pierwsze to sprawozdanie o Ssą- 

 cych, rodzaj inwentarza fauny, podającego zebrane po ów czas wiadomości o znaj- 

 dowaniu się w kraju i o rozmieszczeniu gatunków, dla niewielu tylko, znających 

 już gatunki, pożądanej dostarczać może informacyi, dla ogółu zaś chętnych po- 

 szukiwaczy niewystarczającym jest przewodnikiem. Następnemu przeto sprawo- 

 zdaniu dałem formę praktyczniej szą, do pożądanego celu wiodącą. Skróciłem do 

 minimum wiadomości o rozmieszczeniu, a wprowadziłem krótkie określenia uła- 

 twiające poznanie każdego gatunku, przytem listę ich powiększyłem o cztery no- 

 wo sprawdzone. Smintus i teraz jeszcze numeru nie dostał, bo okazu krajowego 

 po ów czas nikt jeszcze nie dostarczył; sprostowałem tylko ważniejsze niedo- 

 kładności popełnione w dawniejszym jego opisie, nienaturalne jednak zbliżenie 

 z Nornicami, wyprowadzone z głębokiego powgniatania do wnętrza zęba otacza- 

 jącej go powłoki szkliwa, pozostało nie poprawione. Zmodyfikovv r any w tym kie- 

 runku przegląd przeznaczając do użytku młodego przyrodników pokolenia kształ- 

 cącego się w Szkole Głównej Warszawskiej, pomieściłem w jej na każde półrocze 

 ogłaszanych Wykazach, a mianowicie w Nr. 10, t. j. w półroczu zimowem roku 

 szkolnego 1868/9. Wynikła stąd jednak nieprzewidziana niedogodność: Wykazy 



