- 283 - 



jan. Odkrycie obudwu tych nowych stanowisk Smintusa i stwierdzenie ich oka- 

 zami zawdzięczamy poszukiwaniom pana Kanigowskiego. 



Wyliczone tu poznane dotąd w kraju stanowiska Smintusa, porozryAvane 

 wieikiemi przestrzeniami i w bardzo odmiennych położone warunkach topogra- 

 ficznych, upoważniają do wniosku że i w innych miejscach Smintus w przyszłości 

 znalezionym być może. Nie idzie tu o bawienie się w przewidywania, ale o wska- 

 zanie okolic, gdzie prawdopodobieństwo znalezienia tego rzadkiego zwierzątka 

 jest największe, aby w te głównie strony poszukiwania zwrócić. 



Szukać go mianowicie należy we wschodniej części kraju w okolicach przed- 

 stawiających najwięcej podobieństwa ze względów fizycznych i topograficznych, 

 do miejscowości tych gdzie bywał już znajdowany. Warunki miejscowe najwięcej 

 życiu jego sprzyjające są: okolica wzgórkowata, miejsca w jedne stronę otwarte, 

 z drugiej obrzednio porosłe staremi drzewami, w których miewa zwykle kryjówki 

 na spoczynek dzienny i na sen zimowy. Najczęściej znajdowano go w brzozach 

 wypróchniałycb; wybór gatunku drzewa nie jest zapewne dla niego obojętnym, jak 

 niewątpliwie obojętnym niejest dlaniedoperzy drzewnych; próchno brzozy miękkie 

 i dość suche dostarczać może wygodniejszej w gniazdeczku podściołki niż inne 

 drzewa; może też i kotki brzozowe dostarczają mu w pewnej porze roku pokarmu, 

 który pomimo goryczy jest głównym przysmakiem dla Polatuchy. Z tern wszy- 

 stkiem znajdowano Smintusa w miejscowościach gdzie brzoza nie rośnie, np. na 

 pewnój wysokości w górach, jak w Tatrach w pasie górskim (r e g i o monta- 

 n a), obejmującym około 300 metrów rozległości wzniesienia (od 900 do 1200 m.) 

 na łączkach lasem świerkowym obrzeżonych, które tam zowią polanami i halami. 

 W miejscach takich znajdował p. Kocyan Smintusa, a opisując w liście do prof. 

 Wrześniowskiego sposób jego życia i okoliczności towarzyszące znajdowaniu, 

 wspomina że zbliża się on niekiedy do szałasów pasterzy. Pallas wzmiankuje rów- 

 nież o nawiedzaniu przez niego w nocy namiotów koczowniczej ludności stepu. 

 Widywany też bywał nietylko na łąkach podleśnych ale nawet na niwach, 

 chwytany pod snopami zboża. Okaz p. Kanigowskiego znaleziony był także przy 

 samej wiosce w dole kartoflanym. Okazy p. Kocyana znajdowane były w próchnie 

 starych kłód świerkowych; opowiada on jak razu pewnego rozbijając stary pień 

 świerkowy dostrzegł Smintusa, który tylko mignął mu w oczach i z szybkością bły- 

 skawicy zniknął. Profesor Dybowski znajdował go nad Bajkałem w tak zwanych 

 w Syberyi rozsypiach, to jest w rumowiskach skał. Jest to gatunek moren, często 

 imponujących rozległością i wymiarami brył granitowych piętrzących się jedne 

 nad drugiemi; leżą one zupełnie luźno, pod niemi słychać często dźwięczenie wód 

 wcale niewidzialnych, a w krętych korytarzach pomiędzy kamieniami wijących 

 się mieszka lub czasowo przebywa wiele gatunków zwierząt: Piszczuchy (Lago- 

 m y s a 1 p i n a), tchórze, kałanki, niekiedy nawet lisy. Po wierzchu takich roz- 

 sypi chodzić człowiekowi trudno i niebezpiecznie, ale skakać po nich lubi Kabarga 

 (M o s c h u s) nawiedza je także Niedźwiedź i Ryś. Rozsypie takie porosłe bywa- 

 ją roślinnością oryginalną a chociaż porozrywaną lecz nader bujną. Rozmaitość 

 krzewów jagodowych wielka: Malina, Żymołość (Lonicera), Jarzębina. Bez 

 koralowy, Berberys, Jałowiec, różne Potentylle krzewiaste, Spiree tudzież roz- 

 maite zioła gdzieindziej rzadziej spotykane. W takich to rozsypiach niejedno- 



