— 284 - 



krotnie po odwaleniu kamienia prof. Dybowski znajdował Smintusa i z łatwością 

 chwytał go ręką; powolność jego ruchów zastanawiała go nawet. Sprzeczność co 

 do żwawości lub flegmy Smintusa między relacyją p. Kocyana i opowiadaniem 

 prof. Dybowskiego zależy, jak się zdaje, od różnej pory roku, różnicy w tempera- 

 turze i meteorycznym stanie powietrza podczas obserwacyi. 



Wiadomości te o poznanych dotąd stanowiskach Smintusa i okolicznościach 

 jego znajdowania, pozwalają oprzeć na pewniejszych podstawach przewidywania 

 nasze co do wykrycia w przyszłości Smintusa w niejednej jeszcze okolicy kraju. 

 Najwięcej obiecywać się zdają, z jednej strony cały pas podgórski Karpat, zwła- 

 szcza część jego wschodnia aż do Czarnogóry, obfitującej podobnie jak Tatry 

 w wody i drzewa, w stronie zaś przeciwnej wyżyna litewska, rodzicielka licznych 

 strumieni zasilających dwa morza: w jedne stronę zlewających się przez Berezynę 

 i Dniepr do morza Czarnego, w drugą przez Ułę do Dźwiny i przez Wiliją do 

 Niemna a z niemi do Bałtyku. Okolicę tę niedawno w celu badań florystycznych 

 zwiedził przyjaciel mój K. Lapczyński, sprawozdanie jego z tej wycieczki w niniej- 

 szym tomie Pamiętnika pomieszczone, nadmienia o pewnego rodzaju górskiej fi- 

 zyjognomii tamecznej roślinności, co także za obiecującą uważać można wska- 

 zówkę. 



Wymienione tu dwa przeciwległe punkty nie wyłączają wcale możności zna- 

 lezienia Smintusa i w wielu innych okolicach kraju, zwłaszcza w jego części 

 wschodniej, tamte zdają się tylko posiadać najwięcej warunków sprzyjających, 

 i najwięcej podobieństwa do miejsc, w których Sinintus bywał już dostrzegany. 

 Trzeba tylko szukać. 



Żałuję mocno, że nie widziałem dotąd Smintusa na swobodzie w naturze, 

 w hodowli tylko miałem dwa razy sposobność napatrzenia się na niego, w obu 

 jednak razach trwało to zakrótko do wszechstronnego poznania jego obyczajów. 

 Dopełnienie wiadomości o jego trybie życia poczerpnąłem z dzieł Pallasa, z listów 

 p. Kocyana i z opowiadań prof. Dybowskiego. Sinintus, już Pallas zrobił tę uwa- 

 gę, ma dużo wspólnego z Koszatkami, jak one odbywa sen zimowy w gniazdeczku 

 umieszczonem najczęściej w dziuple drzewnem, lub w próchnie kłód powalonych, 

 rzadziej w norach pod korzeniami pni. We śnie zwija się jak Koszatka mała 

 w kłębuszek i opasuje ciało w koło ogonem. Na zimno bardzo czuły, przy tempe- 

 raturze niższej od 12° B. nawet wśród lata nie pokazuje się wcale, przepędzając 

 cały czas chłodny w kryjówce. Podczas sprzyjającej pogody za dnia mało wycho- 

 dzi, częściej pod wieczór, w eiepłe nocy także bywa w ruchu. Do Koszatek zliża 

 go także żywot nadrzewny, nie ciągły wprawdzie, ale ulubiony; włazi on często na 

 drzewa dobierając się aż do cienkich gałązek, które obejmuje mocno rozstawione- 

 mi palcami łapek i obwija ogonem, w przechodzeniu zwłaszcza z jednej gałązki na 

 drugą dopomaga mu ogon tak chwytny nieledwie jak u niektórych Dydelfów ')• 



') Powszechni) znany jest z rysunków Didelpkys dorsigora noszący dzieci na grzbie- 

 cie pouczepiane ogonami, — jest on wielkości szczura, ale są. gatunki drobniejsze, mniej wprawdzie znane, 

 które jednak w zbiorach zoologicznych można oglądać: D. m u r i n a niewiele większy od myszy leśnej 

 i D, pusilla wielkości myszy domowej. 



