W biegu po ziemi Smintus nie wlecze za sobą ogona jak myszy, lecz unosi go albo 

 wyprężony poziomo, albo różnie wygięty i zadarty do góry. Łagodny z natury, 

 w hodowli ułaskawia się prędko, nietylko nie okazuje żadnej obawy na widok 

 człowieka, ale nawet obcowanie z nim sprawia mu przyjemność. Posadzony na 

 dłoni nie rwie się do ucieczki, nie kąsa jak myszy, głaskany objawia zadowolnie- 

 nie oryginalnemi ruchami ogona, maca nim po za sobą po wszystkich palcach ręki, 

 a poezuwszy palec odstawiony obwija go w koło ogonem, trącany po ogonie z lekka 

 ołówkiem chwyta go końcem ogona, okręca na nim, lub nawet zadzierguje w pę- 

 telkę. Zawiesić w powietrzu Smintusa w takiej pozycyi nie udawało mi się, bo 

 próby te robiłem pod jesień gdy był już osowiały i tylko półgodzinny pobyt 

 w ciepłej kieszeni przywracał mu na czas ruchliwość. Po pewnym czasie przesta- 

 łem nawet zamykać go do klatki, lecz trzymałem w niewielkiem pudełku z wiecz- 

 kiem i wyciętem z boku okienkiem, przez które sam trafiał do waętrza i dobro- 

 wolnie wychodził z miękkiego gniazda zbierać na stole zostawione przysmaki. Za 

 zbliżeniem się mojem do stołu nie zeskakiwał na podłogę, lecz w każdym razie da- 

 wał się złapać i pozwalał robić z sobą wszelkie eksperymenty lub ćwiczenia gim- 

 nastyczne na udanem drzewku z krętej gałęzi akacyi. Pokarmu wymaga jak się 

 zdaje urozmaiconego, każdy świeży przysmak z chęcią kosztuje, lubi jak Koszatki 

 wszelkie owoce i jagody, szczególniej gruszkę słodką bonkretę, którą dla ułatwie- 

 nia podawałem mu krajaną, orzechy zaś łuskane, jadał także wszelkie nasiona 

 mączne lub oleiste, lecz wszystko w bardzo niewielkiej na raz ilości. Owadów lub 

 innego pokarmu zwierzęcego nie próbowałem mu podsuwać. Pomimo rzeczonej 

 łagodności Pallas wspomina, że trzymane razem w zamknięciu zagryzają się na 

 śmierć jak inne myszy. 



Po oddaniu już niniejszej monografii Sinintusą do druku,, doznałem wielkiej 

 przyjemności osobistej w spotkaniu się z prof. Dybowskim, przejeżdżającym dla 

 odwiedzenia rodziny przez "Warszawę. Zaspokoiwszy powściągliwie serdeczność 

 powitania, znalazło się chwilę czasu na gawędę zoologiczną, którą coprędzej po- 

 starałem się zwrócić na Smintusa, dla zasiągnięcia jakiego jeszcze materyjału. 

 Ważniejsze rzeczy, któremiby można zebrane dawniej wiadomości dopełnić, dadzą 

 się zużytkować już tylko w formie wstawionego dodatku. Smintus zdarza się wszę- 

 dzie rzadko. Wciągu kilkoletnich poszukiwań prowadzonych przez pr. Dybowskie- 

 go razem z W. Godlewskim w okolicy Kułtuka nad Bajkałem i w dolinie Irkutu 

 z rzeczkami do niego wpadającemi zdobyli wszystkiego okazów 8, przedwcześnie 

 zgasły Czekanowski dostarczył im okazów 2, złapanych razem wśród nocy z la- 

 tarnią. Wszystkie osobniki znajdowane były od wiosny do jesieni albo pod kamie- 

 niami lub w próchnie drzew. Jedne parę, samca i samicę ujęte w połowie Czerwca 

 n. s. naturaliści nasi przedsięwzięli hodować w naczyniu obszernem na grubej pod- 

 ściółce z mchu. Od razu skryły się oba w mech i każde urządziło sobie oddzielne 

 w nim gniazcleczko, w którem aż do wieczora pozostały zwinięte w kulkę. Wy- 

 szedłszy na powierzchnię próbowały z początku wymknąć się z więzienia biegając 



