m owego zabija niechybnie. Przyczyną śmierci wszystkich wymienionych okazów 

 były złe warunki podczas tego zawieszenia życia: zaglądanie, temperatura zawy- 

 soka, powietrze zasuche. 



Porównanie Smintusa z podobni ej szemi pozornie do niego 

 gatunkami myszy Mus agrest i s i 31. m i n u - 

 t u s. Odróżnienie od każdej. 



Pomijając cechy anatomiczne (zęby w szczęce górnej cztery, otwór w kości 

 szczękowej jajowaty, nie ściśnięty) —jako niedające się na żywem zwierzęciu do- 

 strzegać,— pomijając również wyróżniającą go od wszystkich myszy fizyjologiczną 

 właściwość, sen zimowy, do sprawdzenia wymagający długiego przeciągu czasu, 

 wskażemy tu różnice zewnętrzne, łatwo w oko wpadające. Pierwsze wrażenie ja- 

 kie patrzący na Smintusa odbiera jest delikatność jego budowy, ciało i członki 

 szczupłe, ogon znacznie dłuższy niż ciało, cienki i ruchliwy. G-łowa podługowa- 

 ta, nie gruba, o pyszczku szczupłym lecz mniej zaostrzonym niżeli u myszy. Uszy 

 dość długie, wyraźnie wystające nad otaczające włosy, ku wierzchołkowi zwężo- 

 ne, wpodłuż składające się i często na tył przytulane. Po wzięciu w rękę i bliż- 

 szem obejrzeniu spostrzega się brak wyraźnego rozcięcia wargi górnej i małe jej 

 wyszczerbienie na przodzie, w skutek czego zęby przodowe górne są więcej niż 

 u myszy zakryte i pokazują same tylko wierzchołki żółte. Nie jest także trudnem 

 przy wrodzonej łagodności zwierzątka obejrzeć i podeszwę nóg tylnych, osłoniętą 

 z obu stron rzędem szczecinek podwijających się pod nagą podeszwę opatrzoną sze- 

 ściu brzuścami, z których ostatni od tyłu jest wąski i znacznie dłuższy niż u in- 

 nych myszy. Ubarwienie dostarcza także niezłych znamion rozeznawczych, żeby 

 jednak użyteczną mieć z niego wskazówkę przy odróżnianiu Smintusa od innych 

 myszy, potrzeba przeprowadzić porównanie z każdym z 4 naszych gatunków my- 

 szy właściwych. Myszy długouche: domowa i leśna, ze względu uszu wyraźnie 

 wystających niby bliższe Smintusa, nie mogą zdaje mi się nikogo podobieństwem 

 do niego łudzić. Pierwsza jest powszechnie znana i od wszystkich wyróżnia się 

 jednobarwnie na całem ciele popielatem futerkiem. Druga wielkością, silną bu- 

 dową, głową i nogami dużemi, w ruchach gwałtowna, przedstawia krańcowe z sub- 

 telnym w kształtach i ruchach Smintusem przeciwieństwo, w ubarwieniu zaś różni 

 się od niego brakiem smugi ciemnej grzbietowej i ostro odciętą granicą białego 

 spodu ciała, od rudawo burej barwy boków. 



Pozostałe dwa gatunki myszy: zbożowa i malutka, chociaż różnią się od Smin- 

 tusa, więcej niż obie poprzednie uszami krótkiemi, płaskiemi, szeroko zaokrąglo- 

 nemi i prawie całkowicie ukrytemi w szerści, wszakże łatwiej mogą bałamucić po- 

 zornem podobieństwem. Mysz zbożowa, np. która oprócz pręgi czarnej na grzbie- 

 cie, żadnego innego do Smintusa nie przedstawia zbliżenia, dawała najczęściej po- 

 wód do pomyłek. Blasius miał nadesłanego sobie Smintusa pod nazwą Mus 

 agrestis. Nie zapomnę także nauki jaką sam przebyłem wprzód niżelim się 

 obt-izuał ze Smintusem żywym, parę razy zmuszony będąc dla rozstrzygnięcia 



