- 288 - 



wątpliwości uciekać się do wyłuszczenia czaszki, obejrzenia zębów i otworu przed- 

 ocznego w kości; dzisiaj zaledwie zrozumieć mogę owe dawne trudności. Nawet 

 pręga ta, która niedoświadczonych najłatwiej w błąd wprowadza, u obu tych zwie- 

 rzątek nie jest zupełnie jednakowa: u myszy zbożowej zaczyna się ona już na 

 wierzchu głowy i jednostajnym sznurkiem ciągnie się przez długość całego grzbie- 

 tu do nasady ogona, u Smintusa smuga ta na przedniej części ciała pospolicie jest 

 mniej widoczna, poczyna się zwykle dopiero na karku lub nawet na plecach pomię- 

 dzy łopatkami, zrazu węższa, dalej nad lędźwiami i na krzyżu nieco się rozsze- 

 rza, jest mniej niż u poprzedniej od tła odcięta, niejako rozmazana. Zresztą 

 ubarwienie ogólne u obu jest widocznie odmienne: Mysz zbożowa ma cały wierzch 

 ciała z bokami mocno rudy, spód czysto biały z granicą odciętą, łapki białe, ogon 

 wyraźnie dwubarwny. Różnica w budowie i kształtach jest uderzająca: M. zbo- 

 żowa należy do najniezgrabniej szych myszy, głowa jej z grubej podstawy ostro ku 

 noskowi zaciesana, ciało wałkowato podłużne na niskich i dość grubych nogach, 

 ogon od ciała krótszy, grubawy i ciężki, w biegu jak u jaszczurki po ziemi wle- 

 czony. Smintus, przypominam tu charakterystykę skreśloną wyżej, odznacza się 

 szczupłością budowy i giętkością w ruehack. 



Czwarty nasz gatunek myszy właściwych, Mysz drobna, przedstawia w mo- 

 ich oczach najwięcej punktów zbliżenia ze Smintusem, wzrost drobny, ogon długi 

 i giętki, ubarwienie ogólne, pomimo braku pręgi grzbietowej, niekiedy podobne, 

 brunatne, chociaż częściej jest bardziej rudawa, mianowicie sam tył ciała odzna- 

 cza się stale charakterystycznem dla tej myszki zabarwieniem żółtawo rudem 

 Kształtem we wszystkich częściach Mysz drobna jest bardziej zwięzła, wogóle 

 wydaje się krótszą, trzyma się kulkowato; fizyjognomiją ma całkiem odmienną 

 głowę krótszą, ku pyszczkowi ostro ściętą, oczy małe, uszy szerokie we włosach 

 ukryte. W hodowli dzika i nieugłaskana; łazi wprawdzie zręcznie po drucianych 

 szczebelkach klatki i dopomaga sobie w łażeniu zagięciami ogona, wszystkie 

 jednak te ruchy są bardzo od smintusowych odmienne, nie mają jego miękkiej 

 giętkości. 



Dołączyć to krótkie porównanie Smintusa do każdej z naszych myszy dora 

 dziło mi doświadczenie nabyte w obcowaniu ze zbieraczami, którzy znajomość ga 

 tunków zazwyczaj mają niejasną, dla nich to właśnie metoda szczegółowego od 

 różniania jest zrozumialszą niżeli najdokładniejszy opis, pozwala im łatwiej 

 i pewniej rozpoznać pożądane zwierzątko, a poszukiwaniom przez nich robionym 

 nadać większą wartość. 



Rysunki dołączone do niniejszej monografii Smintusa zawdzięczamy profe- 

 sorowi Wrześniowskiemu, jak jemu także zawdzięczamy obeznanie się ze zwie-- 

 rzątkiem żywem; on to bowiem delikatną myszkę tę przywoził dwukrotnie z Tatr 

 żywą do Warszawy.. Obie te okoliczności są z sobą tak związane, że do objaśnię 

 nia dołączonego tu rysunku potrzeba historyją ich pokrótce przebiedz. Okaz 

 pierwszy przywiózł prof. Wrześniewski w miesiącu Wrześniu 1882 r. i powierzy 

 go opiece mojej, dla przezimowania i przeprowadzenia nad nim przy tój sposobuo- 

 ści obserwacyj bijologicznych. Był on od początku bardzo łaskawy, lecz przy tern 

 wątły, w ruchach powolny i ospały, wszakże przez parę tygodni jeszcze przyjmo 



