— 289 — 



wał od czasu do czasu nieco pokarmu, dostając też same łakocie co i współcześnie 

 z nim hodowane Koszatki (M y o x u s Dryas i M. a v e 1 1 a n a r i u s), miano- 

 wicie dojrzałe owoce, migdały, orzechy (łuskane), sucharki i do wyboru rozmaite 

 ziarna. "Wstrzemięźliwość ta jego w jadie stanowiła Avielkie przeciwieństwo z żer- 

 nością Koszatek. Od połowy Października już dobrowolnie z gniazda nie wycho- 

 dził, przestał przyjmować pokarm i tylko w nocy składał jeszcze niekiedy po parę 

 bobków w stojącą obok miseczkę z wodą, dzień zaś cały przesypiał zwinięty w kłę- 

 bek i wkoło opasany ogonem (zupełnie jak pokazuje figura Pallasa). Odtąd prze- 

 stałem więc niepokoić go wyjmowaniem z kryjówki dla obserwacyi jego ruchów, 

 i wyniosłem na sen zimowy do sali nieopalanej w gabinecie. Zasnął, ale snem 

 nieprzespanym, na wiosnę oddałem p. Ślósarskiemu trupa dla zrobienia szkieletu. 



Okaz drugi Smintusa, z tejże samój miejscowości i od tegoż p. Kocyana po- 

 chodzący, przywiózł prof. Wrześniowski z wakacyj roku następnego 1883. Smutny 

 koniec przeszłorocznej próby hodowli skłonił go do zachowania tego drugiego oka- 

 zu pod osobistym nadzorem w mieszkaniu własnem. Osadzony między podwójne- 

 mi oknami w pokoju ogrzewanym, okazywał większą od poprzedniego ruchawość 

 i dłużej ją zachował, a przytem równie jak tamten był ugłaskany: brany do rąk 

 nie kąsał nigdy, posadzony na dłoni przyjmował pieszczoty i o ucieczce nie myślał, 

 ogonem wykonywał najrozmaitsze ewolucyje. Przez cały Październik był rześki, 

 w Listopadzie zaczął tracić apetyt i stawał się bardziej ospałym, z tern wszystkiem 

 nocami chrobotał i robił dużo szmeru, a na sen ciągły, normalny, nie zaległ 

 wcale. W dniu 13 Listopada rano otrzymałem od prof. Wrześniowskiego zawia- 

 domienie, że Smintus w nocy pożegnał świat i szczątki swoje przekazuje badaniu 

 naukowemu. Pośpieszyłem natychmiast dla zdjęcia ze świeżego trupa wymiarów 

 i dla narady o sporządzenie rysunku. W naglącój chwili zakłopotał nas brak ry- 

 sownika mającego w tym kierunku sztuki więcej wprawy, nadewszystko zaś poj- 

 mującego naukową potrzebę uwydatnienia znamion charakterystycznych, brak ten 

 zdecydował się prof. Wrześniowski sam zastąpić i po ułożeniu zwierzątka, rysu- 

 nek w wielkości naturalnej wykonał. Stanowi on figurę 1-ą przy niniejszem opra- 

 cowaniu podaną; obok fig 2-a przedstawia koniec ogona chwytający za podsta- 

 wiony ołówek i zadziergujący pętelkę. Do figury zwierzątka dodanie rysunku 

 zębów było konieczne; okazu, który posłużył za wzór do figury zepsuć nie wypada- 

 ło, przeznaczył go bowiem prof. Wrześniowski dla Latastea myszoznawcy specy- 

 jalnego w Paryżu, materyjał zaś zapasowy był pod ręką— a mianowicie szkielet 

 zupełny z okazu tatrzańskiego w roku poprzednim hodowanego, czaszka całkowi- 

 ta sybirska z Kułtuka nad Bajkałem od D-ra Dybowskiego, główka druga rów- 

 nież całkowita z Tatr, wreszcie czaszka uszkodzona lecz z dobremi zębami, z oka- 

 zu po raz wtóry znalezionego w kraju przez p. Kanigowskiego nad Wieprzem 

 w Lubelskiem, a zachowana w zbiorze moim. Cztery te czaszki przedstawiały 

 niejakie między sobą różnice tak co do swej wielkości, jak i co do stopnia zużycia 

 zębów. Jedne z nich, tatrzańską, wybrał prof. Wrześniowski do zdjęcia z niój 



z pomocą mikroskopu i kamery rysunku zębów w powiększeniu — . 



Po wyrysowaniu zębów tak górnych jak i dolnych strony lewej w rzucie pio- 

 nowym, dla pokazania powierzchni żującej na koronie (fig. 4) okazało się dopiero, 



Para. Fizyj. 3 7 



