— 290 — 



że w profilu zęby dolne (również lewe) nie dadzą, się wyrysować bez uprzedniego 

 odjęcia zasłaniającej je od zewnątrz krawędzi przyszczękowej wraz z wyrostkami 

 dziobiastym i kłykciowym, Dla ocalenia preparatów gabinetowych ofiarowałem 

 na obcięcie szczękę dolną od główki w zbiorze moim znajdującej 3ię. Wynikła 

 stąd jednak pewna niedokładność, a mianowicie ponieważ główka ta była nieco 

 mniejsza od wszystkich powyżój wymienionych, poszło za tern, że rysunek w teinże 

 samem powiększeniu wykonany, dał obraz stosunkowo do obrazu z główki większej 

 w rzucie pionowym przedstawionego, nieco zamały (fig. 3). Ostrzeżenie to potrzeb- 

 nem jest dla porównywającego profil zębów (fig. 3) z rzutem pionowym (fig. 4). 



Niedostatecznej dotąd co do Smintusa literaturze naukowej, do znanych po 

 dziś dzień jego figur, w dziele Pailasa Novae Species G- 1 i r i u m iw Fau- 

 nie Pontyjskiej Nordmanna, przybywa tedy jeszcze jeden rysunek zwierzątka 

 i rysunek jego zębów, główną jego cechę rodzajową przedstawiający; oba rysunki 

 oryginalne t. j. z natury zdjęte; należy przeto wskazać ich znaczenie w porówna- 

 niu do figur dawniejszych. 



Rysunek Palłasowski przed stu przeszło laty wykonany, gdy jeszcze wielu 

 ułatwień i udoskonaleń technicznych nie znano, sztyehowany w rysach grubych 

 i niekolorowany, jest wszakże po dziś dzień o tyle cennym, że pozwala odróżnić 

 niewątpliwie Smintusa od wszystkich gatunków myszy bliższe do niego przedsta- 

 wiających podobieństwo. Ma on jeszcze tę wielką zaletę, że daje dwie figury 

 wyobrażające zwierzątko w dwu różnych postawach: w ruchu i w uśpieniu. To 

 ostatnie wyobrażenie jest i wierne i dotąd jedyne, a przedstawia Smintusa z ciałem 

 zwiniętem w kulkę i opasane wkoło długim ogonem, słowem w ten sposób, jak 

 zwija się we śnie i Koszatka mała. Figurze zaś zwierzątka czuwającego możnaby 

 tylko zarzucić płaskość i szerokie zaokrąglenie uszu, prawie takie jak u myszy 

 właściwych, bez zaznaczenia fałdu na podłużnym przełomie ucha, tudzież niezu- 

 pełnie właściwe pogięcie ogona, zapewne spowodowane względami na oszczędność 

 miejsca. Rysunku zębów Pallas nie podaje, a w tekście popełnia niedokładność, 

 przeoczą bowiem ząbki małe na obu krańcach w szczęce górnej stojące a widzi 

 tylko większe zęby pośrednie, drugi i trzeci i te tylko liczy. 



Nordmann w Faunie Pontyjskiej daje figurę Smintusa kolorowaną, przytem 

 dołącza rysunek czaszki z boku w wielkości naturalnej i rysunek zębów w po- 



większeniu — . Okaz Nordmannowski ma ogon cokolwiek krótszy niż ciało i na 



tej zasadzie poczytany za gatunek odrębny, otrzymał nazwę S m i n t h u s 1 o r i- 

 ger Nathus. Barwa jego jest bardziej żółtawa niż na wszystkich okazach na- 

 szych i sybirskick,, jakie miałem sposobność oglądać, na grzbiecie zwłaszcza w tyl- 

 nej części ciała, barwa jest widocznie ciemniejsza, od końca zaś nosa ku oku mocno 

 odznaczona pręga ciemna; pręgi tej na okazach naszych dopatrzyć się nie można. 

 Wogóle na rysunku postać zwierzątka wydaje się zagruba, daje się wszakże po- 

 znać po uszach, lepiej niż u Pailasa narysowanych, t. j. węższych i bardziej niż 

 u myszy właściwych w wierzchołku zeszczuplonych. Rysunek zębów w profilu 

 przedstawia wyraźnie guzowate wzniesienia na powierzchni żującej; rysunek 

 w rzucie pionowym guzów tych nie pokazuje wyraźnie, więcej bowiem uwydatnia 



