— 295 — 



całe plecy i środek tarczki; ta ostatnia jest zupełnie płaska i jasno-żółta; wierzcho- 

 łek barków czarniawy. Na jasno-słomiasto-żółtych bokach tułowia oprócz zwy- 

 kłych plamek (w obecnym przypadku szaro-czarnych i matowych) pomiędzy bio- 

 drami znajduje się jeszcze plamka pionowa linijna pod nasadą skrzydła i druga ta- 

 ka sama pozioma na części środkowej, przed nasadą skrzydła. Zaplecze czarne. 



Odwłok kształtu podłużno-konicznego u lub koniczno-jajowatego u §, 

 w środku opatrzony szerokim rudawo-żółtym paskiem, zajmującym z przodu około 

 trzecią część szerokości odwłoku i stopniowo zwężającym się ku tyłowi; po bokach 

 odwłoku z każdej strony znajduje się pasek czarniawo-brunatny. słabo połysku- 

 jący, na całej długości równoszeroki, prawie przytykający do brzegów bocznych 

 odwłoku; ostatnie otoczone są bardzo wąską żółtawą obwódką; pierwszy pierścień 

 odwłoku żółty, w środku i po brzegach czarniawy, przedostatni pierścień wąski, 

 najczęściój czarniawo-brunatny, z wąską żółtą obwódką; kuper żółty, na końcu 

 czarniawy. Części płciowe małe, żółte. Gały odwłok pokryty, gestem i krót- 

 kiem żółtem uwłosieniem. Nogi żółte; dolna strona przednich ud usiana liczne- 

 mi żółtemi szczecinkami; górna i tylna strona ud przednich a niekiedy cała ich 

 połowa wierzchołkowa, jakoteż górna i przednia strona ud środkowych i tylnych 

 zabarwione w różnym stopniu brunatnawo: przednie brzegi goleni przednich ja- 

 koteż części środkowe tylnych goleni i członki stopowe przedniej pary nóg 

 zabarwione brunatno; pozostałe członki stopowe ku końcowi brunatnawe. Prze- 

 źmianki żółte. 



Skrzydła bardzo blado -mleczne, żyłki jasno-brunatne; odległość wza- 

 jemna dwu szczeblików równa m. w. trzeciej części gałązki żyłki pleszkowej za- 

 wartej między szczeblikiem tylnym a brzegiem skrzydła. 



U niektórych (młodych?) okazów, paski boczne odwłoku daleko są węższe od 

 powyżej opisanych, a nawet rozdzielone są niekiedy na trójkątne małe plameczki 

 o zarysach słabo uwydatnionych, luźno z sobą połączone i zwrócone ku tyłowi 

 swemi wierzchołkami; u innych znowu plamki te są kształtu czworokątnego i coraz 

 bardziej powiększają się idąc ku tyłowi; u niektórych (rzadko) prawie cały od- 

 włok jest brunatny i zaledwie ze śladami środkowego żółtego paska; niekiedy 

 przez środek przedostatniego ciemnego pierścienia przechodzi wąziutki pasek 

 żółty a tylne brzegi pierścieni są cienko żółto obrzeżone; u jednego okazu $ (zło- 

 wionego 29 Czerwca) cały odwłok jest czarniawo-brunatny, środkowa zaś część 

 tylnego brzegu każdego pierścienia obwiedziona jest wąską jasnożółtą pręgą; ku- 

 per bladożółty, paski na plecach znacznie szersze niż u pozostałych okazów. 



U & trójkącik ciemieniowy u góry szerszy jest niż u J i dochodzi prawie aż 

 do brzegu oczów; boczne czarne paski na odwłoku zwykle są szersze; pokładełko 

 żółte, na końcu czarniawe. 



Małą tę muszkę łapałem czerpakiem w różnych czasach (od 9 Czerwca do 

 16 Lipca) w parku Praskim, niedaleko brzegów Wisły, w zaroślach Caiama- 

 grostislitorea; w ogólności jest dość rzadką i zdaje się, że w niektórych 

 latach zupełnie się nie pojawia. 



