— 309 - 



scach rdzawobrunatne lub brunatnożółte a w drugich ciemnobrunatne: zatułowie 

 brunatne lub brunatnożółte; przeźmianki żółte. 



Nogi. Biodra, uda i golenie słomiastożółte, wierzchołek ud tylnych i plamka 

 na brzegu dolnym u wierzchołka ud średnich ciemnobrunatne; ostrogi i stopy bru- 

 natnawe. 



Odwłok bardzo niejednostajnie zabarwiony i pokryty delikatnemi żółtemi 

 włoskami; tło jest albo rdzawożółte albo też prawie czarnobrunatne; pierwszy 

 pierścień prawie zawsze czarnobrunatny, bardzo rzadko (tylko na jednym okazie) 

 brunatnawordzawożółty z czarnobrunatnem obrzeżeniem: pierścienie drugi, trzeci 

 i czwarty po bokach z czarnobrunatnemi plamkami półkolistemi. które będąc roz- 

 maitej wielkości u różnych okazów zostawiają między sobą pasek bardzo wąski 

 rdzawożółty; niekiedy i czwarty pierścień jest zupełnie czarny a tylko z przodu 

 i z tyłu rdzawożółto obrzeżony; piąty i szósty pierścień czarny z rdzawożółtemi 

 brzegami: bardzo rzadko wszystkie pierścienie są czarnobrunatne z rdzawożółte- 

 mi plamkami, jakby wcięciami. Brzuszne pierścienie są żółte, piąty i szósty 

 czarnobrunatne; czasami wszystkie brzuszne pierścienie są ciemnobrunatne z żół- 

 temi plamkami formy trójkątnej od przodu i z tyłu pierścieni; niekiedy szósty 

 czarny a pozostałe żółte. Zapładniacz bardzo mały żółty. (Tab. VIII fig. 1, 

 2, 3, 4). 



Skrzydła żółtawe, z żółtobrunatnemi żyłkami, brunatną plamą środkową 

 i smugą takiegoż koloru przed wierzchołkiem; plama środkowa leży po obu stro- 

 nach gałązki nasadowój żyłki łokciowej i wypełnia podstawę komórki tylnej dru- 

 giej; podstawa smugi znajduje się u szczytu w komórce łokciowej nie dochodząc 

 do ujścia żyłki podramiennej; idzie dalej łukowato skośnie ku nasadzie skrzydła 

 do środka komórki tylnój pierwszej, gdzie się kończy nieznacznie; u wielu okazów 

 smuga ta przedstawia się tylko w postaci słabego cienia. Nasada komórki tylnój 

 czwartej znajduje się pod lub też przed nasadą komórki tylnej drugiej (t. j. dalej 

 od nasady skrzydła). Żyłka kuprowa znika przed środkiem żyłki tylnój. 



Var. a., niczem się od poprzedniej z wejrzenia nie różni, posiada tylko co- 

 kolwiek inną budowę cęg górnych i dolnych (Tab. VIII fig. 5, 8, 7. 8). 



7. MycetopMla guttata, n. sp. 



Omnino similis Mycetoph. sigillatae, differt hypopygio. (Tab. VII fig. 25, 26, 

 27, 28). 



Long. corp. 3—4 mm.; long. alar. 3- — 4 mm. 

 (Seocio B. 1. a. Winn.). 



Wmnertz, Monog. der ptlzm. p. 929 — Mycetophila signata. 

 W tym gatunku, którego 10 sztuk posiadam, częściej aniżeli w innych po- 

 krewnych gatunkach trzy paski grzbietowe są połączone między sobą w kształcie 

 litery W lecz znajdują się i takie, których paski grzbietowe są zupełnie zlane. 

 Smuga przy wierzchołku często nie kończy się w komórce tylnój pierwszej lecz ja- 

 ko cień opuszcza się pionowo do gałęzi dolnej widełek żyłki pleszkowój. Zresztą 

 ten gatunek tak dalece podobny jest do Mycetophila sigillata, że gdy- 



