— 327 — 



111.; H. a t r a P a y k. i H. SalicariaePayk. są wielkości tylko 2 / 3 

 linii; zaśLongitarsus pusillus G-yll.; Mniophila musco- 

 rum E. H. i Psylliodes chalconiera 111. sięgają zaledwie 



Największe złotki są między płotówkanii> Clythridae i irzcinowcami D o- 

 n a c i d a e. Do tych ostatnich należy podzwrotnikowy rodzaj S a g r a, z któ- 

 rych S. Boisduvalii z wyspy Jawa sięga l'/ 2 cala, czyli 18"' długości. Jest 

 to największa złotka. 



Z natury swojej złotki wogóle należą do owadów powolnych, nieruchliwych. 

 Siedzą spokojnie albo łażą wolniutko; są to istne flegmatyki. Zresztą leży to za- 

 pewne i w tern: że chrząszcze te pomimo jaskrawych kolorów prowadzą życie 

 nocne, o czem w nowszym czasie przekonano się kilkakrotnie. 



Jedynie fchhj ziemne okazują większą żwawość. Niektórych nawet trudno zła- 

 pać jak n. p. Psylliodes Latr.; D i b o 1 i a Latr. i inne. Siedzą sobie 

 niby to spokojnie, jakby człowieka wcale nie widziały; za zbliżeniem jednak 

 szkiełka lub ręki, w mgnieniu oka ogromnym susem nikną z przed oka, w czem 

 zresztą posiłkują się i skrzydełkami. Nagłym tym ruchem wyrobiły sobie właśnie 

 swoją nazwę ludową, pchły ziemne. 



Co prawda, nazwa to trochę 1 niewłaściwa, bo chrząszcze te żyją wyłącznie 

 na roślinach, a nie na ziemi, lub innych przedmiotach martwych, na jakichby je 

 chyba tylko przypadek zawieruszył. Są to prędzej pchły roślinne. Lecz mniejsza 



0 to; nazwa ludowa już się utarła, należy ją tedy uszanować. 



Mała tylko ilość złotków unosi się w powietrze; największa część puzbawiona 

 jest skrzydeł. Dla tej więc przyczyny życie w stanie chrząszcza spędzają na ziemi 



1 innych przedmiotach martwych, a mianowicie na ścianach, murach, parkanach, 

 płotach, baryjerach, słupach, sążniach, pieńkach itp.; jak również pod kamieniami, 

 darniną, suchym krowieńcem, wiórami i t. p. 



Najczęściój jednak przebywają na rozmaitych roślinach, zwłaszcza na wargo- 

 wych labiatae; różowych r o s a c e a e; krzyżowych cruciferae i zło- 

 żonych compositae, a także na różnych krzewach; rzadko na drzewach. 



Niektóre złotki lubią wodę i tak: trzcinowce przebywają na roślinach wodnych 

 nietylko nad wodą. lecz nawet i w samej wodzie, jak n. p. Haemonia Eąui- 

 s e t i F a b r., który szponkami swemi dość zresztą sporemi, przyczepiony do 

 rdestnicy Potamogeton lucens L. żywot swój spędza wyłącznie i ciągle 

 w wodzie. Jest on więc chrząszczem czysto wodnym. , 



Na jesieni, we Wrześniu i Październiku, po ścierniskach i drożynach nieco 

 piaszczystych, podszytych średnio-krótką murawą, częstokroć spotykamy łażące 

 lub siedzące: Chrysomela staphyleaL; Ohr. marginata L. 

 C k r. S c h a c h. F a b r.; A d i m o n i a T a n a c e t i L.; A d. c i r c u m- 

 d a t a D u f t. i wiele innych. 



Wszystkie złotki bez wyjątku są roślinożerne, a zatem liczą się do szkodni- 

 ków. Głównie biorą się do części miękkich jak: liści, pączków, kwiatów, świeżych 

 pędów i roślin młodych. 



Szkody wyrządzają złotki nietylko w stanie chrząszcza, lecz więcej jeszcze 

 w stanie pędraka. Zwykle szkody te są poczynione zewnętrznie przez obgryzanie 

 liści i innych cząści roślinnych. Pchły ziemne szkodzą w dwojaki sposób, t. j. zew- 



