— 323 — 



nętrznie, objadając rośliny; lub wewnętrznie, nurtując i wyżerając rdzeń łodygi 

 lub iniąsz liściowy. Zewnętrzne szkody pchły ziemne wyrządzają w stanie chrzą- 

 szcza; szkody zaś wewnętrzne pochodzą od ich pędraków i te pospolicie są do- 

 tkliwsze. 



Niektóre złotki żerując, wykonywają nadzwyczaj misterną robotę. Objadają 

 bowiem liście z taką dokładnością i sztuką, jak chyba żadne inne stworzenie, nie 

 wyłączając i mrówki. Przekonać się o tern można po lasach, ogrodach, alejach 

 i wszędzie, gdzie tylko drzewa jakie stoją, podejmując wcześnie z wiosny opadły 

 listek lipy, topoli lub osiczyny. Powierzchnia jego z jednej i drugiej strony pozba- 

 wiona jest naskórka. "Wszystko co było miąszem znikło do szczętu, a pozostał li 

 tylko czysty szkielet, przedstawiający najładniejszą, drobniuteńką siatkę żylastą, 

 w nieskończenie zawiłych konturach i deseniach. Są to ostateczne rozgałęzienia 

 żyłek i nerwów listnych. Czas, wilgoć i powietrze działając jednocześnie i bez- 

 ustannie, spowodowały powolny rozkład miększych części liścia, czyli po prostu 

 mówiąc: zaczęło się psuć i wszystko na listku wygniło. Jest to arcydzieło samśj 

 przyrody, a jednak i złotki taką samą sztukę potrafią zrobić swojemi drobniutkiemi 

 szczękami. Eóżnica tylko w tern będzie: że się to przytrafia porą letnią, a zatem 

 wtenczas właśnie, gdy liście są w najpełniejszym soku i że zwykle tylko górna po- 

 wierzchnia liścia pozbawioną bywa naskórka. Zresztą wszystko tak samo, jakby 

 wykonało gnicie. Mistrzem tym jest złotka Lina Tremulae P a b r.; a po 

 części i L. P o p u 1 i L.; polem zaś popisu są miejsca po lasach liściowych, gdzie 

 drzewostan podszyty jest osiczyną. Wiadomo, że młode pędy osikowe, tak samo; 

 jak topolowe, mają znacznie większe liście, niż korona drzew starych. Otóż właś- I 

 nie liście te są ulubionym pokarmem złotki jednej i drugiej. Na szczęście jednak 

 leśnicy nasi uważają osiczynę za chwast leśny, po czystych obrębach wcale im nie- 

 potrzebny; dla tego też szkody takie należą do podrzędnych. 



Po parkach i ogrodach dzikich, Lina Popu li L. więcej nawet jest i 

 uprzykrzoną, niż siostrzyczka jej Lina Tremulae P a b r. w lesie; albo- ■ 

 wiem tu napada drzewa zagraniczne, niekiedy rzadkie i kosztowne. Zresztą i 

 i w szkółkach zrządzić potrafi szkody wcale niemiłe. 



Naszą kalinę ogrodową, znaną pod nazwą „boule de neige", V i b u r n u m 

 o pulu s r o s e u m W. często napada złotkom właściwym spokrewniona truśka 

 Gall er u ca V i b u r n i Payk. Liście objedzone przedstawiają czysty szkielet, I, 

 wszakże nierównie mniej ładny, niż to widzieliśmy u złotki osikowej. Ogrodnicy na- 

 turalnie spoglądają na szkody takie wcale nie miłem okiem; a jednak nie są w sta- 1 

 nie zaradzić złemu, bo wtedy właśnie największa u nich robota. Zostawiają to więc 

 najczęściej przebiegowi natury. 



Z truśków zresztą szkodzą jeszcze głogom: Galie ruca Crataegi j 

 Poerst i kalinie Galie ruca calmariensis L. Najszkodliwszą wszak- j 

 że z nich wszystkich jest truśka wiązowa Gall. xanthomelaena Schrk. jij 

 Następujące szczegóły wyjaśnią to bliżej. 



Park Luksenburgski pod Wiedniem składał się przeważnie z odwiecznych I 

 wiązów. Otóż w r. 1857 porą letnią, połowa okazałych tych drzew, postradała lis- I 

 cie przez pędraka tejże truśki wiązowój G. x a n t h o m e 1 a e n a Schrk. W na- J 

 stąpnym zaś 1858 r. chrząszcz ten pojawił się jeszcze w większej ilości, tak, że j" 



