— 329 - 



wiązy prawie wszystkie były objedzone. Smutny i przykry był widok, patrzeć na 

 gołe, bezlistne konary tych olbrzymów, przed któremi śmiało było można schylić 

 głowę, dla uszanowania ich sędziwego wieku. Wszelka pomoc okazała się tu bez- 

 silną, w skutek czego też większa część tych pięknych drzew zmarniała; o czem 

 naocznie się przekonałem zwiedzając park rzeczony w r. 1862. Przeszło 200 wią- 

 zów wtedy padło ofiarą, a każdy z nich wartości najmniej po rs. 25; tak, że szkoda 

 ogólna wynosiła w przybliżeniu do rs. 5000. A jednak z jaką łatwością straty tej 

 byłoby się zapobiegło, gdyby tylko panowie ogrodnicy byli obeznani z naturą 

 szkodnika tego. I tak, tru-śka wiązowa zimuje w próchnie drzew starych. Zbierają 

 się tu one tak gęsto jedna koło i na drugiej jak cegła ułożona w murze, tak, że 

 w guiazdach tych liczą się tysiące. Z wiosny chrząszcze te już same objadają liście 

 młode, a po parzeniu następują ich pędraczki, jako szkodniki właściwe. Me dosyć 

 na tern, bo w ciągu lata, powstaje drugie potomstwo i ono to właśnie niszczy drze- 

 wo do reszty. 



Ilość jajek, jaką łruśka wiązowa w ciągu pobytu swego składa, wynosi 50 — 80. 

 Z liczby tej obliczenie mamy łatwe, jak ogromna ilość szkodników przystępuje do 

 dzieła zniszczenia. Otóż należało się było trzymać starego prawidła: , ; leśne drze- 

 wa zbyt przestarzałe, spróchniałe i murszywe, usunąć przez trzebież". 



Do leśnych szkodników z rodziny ztotków należą jeszcze: Agelastica 

 Al n i L. szkodzi olszy; Lina aeneaL. brzozie i olszy; L. eollarisL. 

 topoli i osiczynie; Adimonia Capreae L. brzozie i iwie; P h r a t o r a 

 yulgatissima L. i Phr. VitellinaeL. wierzbom; nareszcie G- o- 

 nioctenaViminalis L. także wierzbom. Wszakże szkody wszelkie jakie 

 powyżej wymienione chrząszcze i ich pędraki zrządzają, są niczem w porównaniu 

 ze szkodami, o jakich poprzednio była mowa. 



A teraz przejdźmy z kolei do szkodników ogrodowych. O truśce kalinowćj 

 Galleruca V i b u r n i. P a y k. już była mowa. Dotkliwsze szkody wyrządza 

 Luperus rufipes F a b r. po sadach, napadając jabłonie, którym obżera liś- 

 cie. Najwięcej narażone są szpalery, piramidy, palmety, girlandy i karłowe drzew- 

 ka owocowe. Szczęście że w naszym kraju szkodnik ten rzadko się pojawia. Raz 

 tylko zauważyłem go w większej ilości. Było to w r. 1878 w ogrodzie śp. X. bi- 

 skupa Baranowskiego w Lubliuie. Takim samym szkodnikiem okazuje się E u- 

 molpus Vitis Pabr., który w zachodniej i południowej Europie często się 

 pojawia. Szkodzi on winorośli obżerając liście i młode pędy. U nas, chwała Bogu, 

 niema powodu narzekać na niego, bo rzadko kiedy się pojawia. Dzieje się to za- 

 pewnie tern: że w kraju naszym nie uprawia się wina w tak obszernych rozmiarach 

 jak we Francyi, Niemczech i Węgrzech. 



Szkody jakie wyrządzają C r i o c e r i s m e r d i g e r a L. na lilijach; C r. 

 AsparagiL. i Cr. duodecim punctataL. na szparagach są mało- 

 znaczące. 



Do wielce niemiłych i uprzykrzonych gości zaliczają się wszelkie pchły ziem- 

 ne H a 1 1 i c i d a e. Od nich cierpią nietylko kwiaty lecz także i warzywa. Ulubio- 

 nym pokarmem pcheł ziemnych są rośliny krzyżowe. Głównie napadają rośliny 

 młodziuteńkie: niszczą je niekiedy tak, że nowe posiewy są niezbędne. 



Pam. Fizyj. 42 



