Z kwiatów najwięcej cierpią lewkonie, lak, ubiorek, wieczorki, a niekiedy 

 i nasturcyja; z warzyw zaś: rzodkiew, kapusta, rzepa, brukiew, jarmuż, kalafijory, 

 kalarepa, rzodkiewka, rzeżucha, gorczyca i chrzan. Osobliwie rozsady wszelkie 

 i wysadki nasienne narażone są na zniszczenie. 



Największemi szkodnikami tego rodzaju są: H a 1 1 i c a n e m o r u m K.; 

 H. o 1 e r a c e a L.; H. L e p i d i i E n t. EL; H. f 1 e x u o s a E n t. H.; H. n i- 

 t i d u 1 a L.; H. Armoraciae E n t. H. i wiele innych. 



Nareszcie zbliżamy się do szkodników rolnych. Pierwszemi z rzędu są cheł- 

 mflcź, Cassidariae. Z nich Cassida oblongalll., a szczególniej C. 

 nebulosa L. rolnikom daje się we znaki. 



Ottokar Nickert, przewodniczący w oddziale owadoznawczym towarzystwa 

 przyrody w Pradze Czeskiej, w sprawozdaniach swoich z r. 1879 podaje: że 1877 

 r. oba te chrząszcze w dobrach Płoszkowickich, pod samą stolicą Czech, zrządziły 

 ogromne szkody w burakach, tak cukrowych, jak pastewnych. 



Przytrafia się to zresztą i u nas. W r. 1881 np. pan Z. właściciel dóbr Kut- 

 nowskich żalił się, że mu w polu „jakieś robactwo'' niszczy buraki cukrowe. 

 Szkodnika tego natępnie przedstawił gabinetowi zoologicznemu Warsz. Uniw. 

 w kilkudziesięciu okazach. Przejrzałem takowe i znalazłem: że to nasz chełmilt po-, 

 spolity Cassida nebulosa Fabr. 



Z pcheł ziemnych Psylliodes chrysocephala L. szkodzi rzepa- 

 kom. Pędraczki niedużego tego chrząszczyka, wyjadają rdzeń górnej części ło- 

 dygi, tuż pod nasadą ramion strączkowych. Cała roślina przez to staje się wiotką, 

 tak, że ją lada wiatr przegnie i przełamie. Rzepaki z przyczyny tej wyglądają nie- 

 kiedy, jak gdyby bydło w nim chodziło i pomiętosiło łodygi. Dla gospodarza 

 strasznie to przykry widok, tym więcej, że na razie nie może sobie wytłumaczyć, 

 coby to takiego było. W pierwszćj chwili miewa w podejrzeniu to pasterza włas- 

 nego lub gromady, to znowu natręctwo sąsiada; nareszcie zdaje mu się, że to są 

 szkody rozmyślne, poczynione na złość, przez zemstę lub z zazdrości. Tymczasem 

 wszystkie te jego domysły są fałszywe i pozbawione wszelkiej podstawy, o czem 

 się w końcu przekona, gdy obejdzie całą spłozę rzepaku i uważnie wszystkiemu się 

 przyjrzy. Przedewszystkiem spostrzeże, że śladów bydlęcych kopyt, ani nóg ludz- 

 kich nigdzie tu nie widać; a gdy zerwie nachyloną lub przyłamaną łodygę rzepa- 

 kową i ostrożnie ją rozłupie, to nareszcie znajdzie szkodnika w kształcie maleń- 

 kiego pędraczka. 



Inna znowu pchła ziemna Pleetroscelis concinnaM ar eh. nie- 

 kiedy wyrządza znaczne szkody w chmielnikach. Drobmuteńkie pęaraczki tego 

 małego chrząszczyka, obżerają młode pędy chmielu, które, potem rozwijają się 

 słabo, przezco o wiele zmniejszają się plony. 



Wszystkie jednak szkody te sa niczem w porównaniu szkód, jakiemi złotka 

 amerykańska, owa okrzyczana niszczycielka kartofli, tak zwana Colorado, 

 Leptino tarsa decem lineata Say. zagrażała Europie. Przed ośmiu 

 laty chrząszez ten przepłynął ocean Atlantycki, niewątpliwie na okrętach i naj- 

 pierw pojawił się w północnój Francyi, skąd przeszedł do Niemiec, gdzie w West- 

 falii zaczął na dobre trwożyć ludność nietylko prowincyj Nadreńskich lecz i ca- 

 łych Niemiec, a w końcu zaniepokoił całą północną i środkową Europę, zagrażając 



