zniszczeniem najpowszechniejszych i najważniejszych po zbożu płodów gospodar- 

 czych t. j. kartofli. Że popłoch ten nie był wcale płonnym i bez zasady, o tern wno- 

 sić można z następujących danych: 



„Złotka Colorado, wedle urzędowych ogłoszeń pism pruskich, niezmier- 

 nie mnożna. W miesiącu Maju samica składa przeszło 300 jajek. W m. Lipcu już 

 są chrząszcze drugiego potomstwa. Przypuściwszy, że z tego nie Wszystkie okazy 

 będą samiczkami i że nie wszystkie doczekają się chwili parzenia, że tylko jedna 

 trzecia część zdolną będzie do powtórnego składania jajek, to w m. Wrześniu 

 i Październiku już będzie trzecie potomstwo w poważnej liczbie 10,000, wyraźnie 

 dziesięć tysięcy z jednej złotki wiosennej". 



Z tego co się powyżej przytoczyło, łatwo sobie wyobrazić można, do jak 

 ogromnych rozmiarów dochodzić mogą szkody, przez złotkę tego rodzaju zrzą- 

 dzone. 



Przypatrzmy się zresztą szkodom tym bliżej, „Na kartoflach liście i łęciny 

 młocie były pożarte do szczętu. Oałe obszerne łany przedstawiały przykry widok 

 czarniawych kusych strzępów. Miały to niby być resztki krzaczków kartoflanych; 

 lecz wyrwawszy taki krzaczek, okazało się, że w ziemi nie było nic więcej, jak 

 nitkowate korzonki; tu i owdzie mały kartofelek, wielkości laskowego orzecha, po 

 większśj części wszakże były wielkości grochu cukrowego. Dosyć że wszystko 

 trzeba było zorać i zasiać co innego" ? ). 



Wiadomo że dla ludności większej części, Europy, kartofle stanowią kwestyję 

 żywotną i że wszystko, co zmniejsza ich plony, narusza dobrobyt milijonów ludzi. 

 Dlatego też rząd pruski wziął się energicznie do zwalczenia grożącej tej strasznej 

 klęski. 



Nie tu miejsce dla wykazania kroków ku temu przedsięwziętych, dosyć, że 

 chrząszcz Colorado, chwała Bogu nie posunął się dalej; pozostał nad Penem 

 i tam przepadł bez dalszej wieści. 



Wprawdzie przed kilkoma laty nagle u nas powstał krzyk, że w Augustowskiem 

 między kartoflami pojawiła się złotka kartoflana, Colorado. Za Colorado 

 wzięto niewinną wcale, lecz owszem bardzo użyteczną naszą biedronkę pospolitą 

 Coccinella septem punctata L. Skończyło się na zoraniu pola ob- 

 sadzonego kartoflami. Właściciel ziemi tedy stał się kozłem ofiarnym. Tak przy- 

 najmniej donosiły pisma publiczne. 



Większa część złotków, zwłaszcza te, które nie przebywają bezpośrednio na 

 ziemi, pod kamieniami i t. p. przedmiotami, w razie niebezpieczeństwa jakiego, 

 stulają nóżki i rożki i spadają na ziemię. Niektóre z nich n. p. G-alleruea 

 P a b r. tak są lękliwe, że za strzałem, nagłem stuknięciem i t. p. spadają na zie- 

 mię. Nawet głośna rozmowa, albo szczekanie psa, a nawet sam widok człowieka 

 razi je, albowiem natychmiast stulają rożki. Dlatego też ludowa ich nazwa truśka 

 jest zgodna i stosowna. Drugim środkiem obrony, jakiego złotki, niektóre przynaj- 

 ; mniej, używają w razie niebezpieczeństwa, jest posoka ostra, gryząca i smrodliwa- 



') Wedle naocznych spostrzeżeń zmarłego profesora Ludwika Grzmielewskiego, nadwczas zwie- 

 dzającego te strony. 



