w 1669 roku '). Następnie wynajdowano kości i zęby tego gatunku w wielu miej- 

 scowościach Anglii, Franeyi, Niemiec, Włoch, Szwaj caryi, Rossyi Europejskiej, 

 i Syberyi. Wielką liczbę kości, głów, zębów a nawet rogów Rh. tichorhinus 

 dostarczyła Syberyja; opisał te szczątki Pallas w 1768 r. (Nov. Comment. Acad. 

 Petropolit. T. XIII, 1768 r. p. 448). W roku 1771, w Grudniu Jakuci znaleźii 

 całkowitego z mięsem i ze skórą nosorożca włochatego Eh. tichorhinus, na 

 piasku nad brzegami rzeki Wilui, wpadającej do Leny, poniżej Jakucka pod 64° 

 szer. północ. Zwierzę było nawpół w piasku zagrzebane i o tyle rozłożone, że 

 jakkolwiek zachowało kształty, to jednak przy poruszeniu rozpadło się, tak, iż 

 tylko głowę i dwie nogi, przednią i tylną przywieziono do Irkucka 1772 r., a na- 

 stępnie przesłano do zbiorów Akademii Petersburskiej. 



Głowę tę i nogi opisał Pallas w 1773 r. (Nov. Comment. Acad. Petropolit. 

 T. XVII, p. 590; 2 ). Dzięki temu odkryciu, przekonano się o rozmiarach, kształ- 

 cie zewnętrznymi pokryciu ciała nosorożca włochatego,. Bo równie świetnych zdo- 

 byczy, ze względu na budowę Rh. tichorhinus, należy całkowity skielet 

 tego zwierzęcia, znaleziony w Bawaryi w dolinie rzeki Innu, niedaleko Aschau 

 w r. 1869, w glinie pod pokładem torfu 3 ). Skielet ten jest własnością Gabinetu 

 Paleontologicznego w Monachium. 



W naszym kraju, głowy, kości i zęby Rh. tichorhinus nie są 

 rzadkie i były znajdowane w rozmaitych miejscowościach. Pierwszą wzmiankę 



0 nosorożcu kopalnym w języku naszym spotykamy w dziele St. Staszica: O zie- 

 miorodztwie Karpatów i innych gór etc. w Warszawie 1815 r., gdzie na str. 10 

 autor pisze: „Pod miastem Kamieńczykiem wydobyto w roku 1810 z ziemi w sa- 

 mych widłach ujścia rzeki Liwca do Bugu, szczękę dolną, w r. 1815 pod temże 

 miastem w Bugu znaleziono ogromną głowę, tak pierwsza jak druga zdają się na- 

 leżeć do Nosorożca". 



Według rysunków dobrze wykonanych, które w dziele St. Staszica na ta- 

 blicy R. są podane, głowa nosorożca prawie całkowita, długa, według autora na 



1 łok. cali 7 == 744 mm. jak również polowa szczęki dolnćj z 4 zębami; niewątpliwie 

 są nosorożcem, włochatym (R h i n o c e r o s tichorhinus). W roku i 853 

 w „Bibliotece Warszawskiej •• C. I. str. 204, podaje prof. A. Waga, że w Potoku 

 Złotym, przy oczyszczaniu jaskiń, znaleziono mnóstwo kości różnych zwierząt, 

 a między innemi i głowę Nosorożca. Głowa ta. zapewne Rh. tichorhinus, 

 znajduje się w zbiorach prof. A. Wagi, lecz pomimo obietnicy, ani opisu dokład- 

 nego, ani rysunków posiadacz jej nie podał. Nie szczędziłem usiłowań, aby cenny 

 nabytek ten dla naszej fauny dyluwijalnej choć obejrzeć, ale niestety starania moje 

 nie odniosły pożądanego rezultatu. 



Z tego powodu, nie mogę na pewno sądzić, do jakiego gatunku nosorożca za- 

 ginionego wspomniana głowa należy. Wr. !868wLubelskiemw Komodziance, w gli- 



") J, F. Brandt. Versuch einer Monographie d. Tichorhinen Nashorner etc. St. Petersbourg 

 187 7, p. 1. Memoires d. l'Acad. Iniper. d. Sciences d. St. Petersb. VII Serie T. XXIV. nr. 4. 



2 ) J. F. Brandt. De Rhinocerotis antiąuitatis seu Tichorhini etc. p. 16 5. Memoires d. l'Acad. 

 Imp, d. sc. d. St. Petersbourg. Serie VI, T. V, 1849. 



3 ) Zittel. Sitzuagsber, der Munchener Akademie Jahrg. 1874, p. 273. 



