- 364 - 



la górną część zagłębienia środkowego, jako zatokę środkową. Z górnego brzegu tej 

 zatoki wznosi się wyrostek bardzo znaczny u Rh. t i c h o rh i n u s i skierowany 

 ku wewnętrznemu brzegowi zęba. Na tylnym brzegu zęba znajduje się zagłębienie 

 tylne, znacznie mniejsze od zagłębienia środkowego. Wyniosłości pagórkowate są 

 bardzo wyraźne na młodych zębach, opatrzone na wierzchołku ostremi krawędzia- 

 mi, znacznie oddalonemi od siebie. Przy pierwszem starciu zużywa się emaliją na 

 wierzchołku wyniosłości, znikają krawędzie ostre, pokazuje się kość (substancyja) 

 zębowa pośrodku, obwiedziona dookoła emaliją czyli szkliwem. W miarę tego jak 

 starcie zębów postępuje i schodzi do coraz grubszych części wyniosłości pagór- 

 kowatych, szerokość substancyi zębowej obwiedzionej szkliwem powiększa się, 

 przedział zaś pomiędzy wyniosłościami zmniejsza się. Jeżeli zużywanie zęba po- 

 stępuje coraz bardziej, wtedy przednia gałąź ostrogowata (wyniosłości tylnej) styka 

 się a następnie zlewa z wyrostkiem wychodzącym z górnego brzegu zatoki środko- 

 wej i tym sposobem, zatoka środkowa będzie obwiedziona dookoła szkliwem i za- 

 mienia się na dołek środkowy zęba. Przy dalszem zużyciu zęba, gałąź tylna wynio- 

 słości tylnej łączy się z wyniosłością położoną na tylnym brzegu zęba, a zagłębie- 

 nie tylne otacza się pierścieniem emalii i zamienia na dołek tylny zamknięty. W ten 

 sposób powstają już dwa dołki na koronie zęba trzonowego u R h. t i c h o r h i- 

 nus. Jeżeli zużycie zębów jeszcze dal śj postępuje, dwie wyniosłości 'pagórkowate, 

 przednia i tylna, a właściwie tylny brzeg wyn. przedniej, łączy się z przednim brzegiem 

 gałęzi tylnej. Zagłębienie, które je oddziela zostaje otoczone krzywą zamkniętą 

 czyli zamienia się na dołek trzeci, nieprawidłowy, położony ukośnie, nieco ku ty- 

 łowi korony zęba. W taki sposób powstają na koronie zębów trzonoAvych trzy 

 dołki zamknięte. Wreszcie, gdy zużycie dojdzie do podstawy zęba, zagłębienia 

 i dołki nikną, a korona przedstawia się jako jedna powierzchnia substancyi zębowej, 

 otoczona szkliwem. 



Często bardzo zęby trzonowe górne posiadają na wewnętrznym brzegu (stro- 

 nie) dodatkowe wyniosłości stożkowate, przedni i tylny brzeg opatrzony bywa czę- 

 sto dodatkową krawędzią. 



Dolne zęby trzonowe Rh. t i c h o r h i n u s są daleko prostsze, mniejsze też 

 przedstawiają różnice, z powodu starcia. Zęby trzonowe dolne, składają się z 2-u 

 wyniosłości pagórkoioaiych, półwalcowatych, opatrzonych zagłębieniami czyli wklęsło- 

 ściami, umieszczonych jedna za drugą, w taki sposób, że ich wklęsłości są zwró- 

 cone nawewnątrz i ku przodowi. Ścieranie czyli zużycie rozszerza ich wierzcho- 

 łek, powstają półksiężyeowate powierzchnie substancyi zębowój. otoczone szkli- 

 wem, które zachowują swój kształt aż do zniknięcia zagłębień. Przy silnem zu- 

 życiu, korony zębów stają się powierzchniami czworokątnemi. - 



Zęby Rhinoceros tichorhinus odróżniają się od wszystkich innych 

 gatunków nosorożca, grubym pokładem cementu czyli masy korowej, pokrywają- 

 cym zęby. W wielu razach jeżeli cement z zębów nie odpadł, szczegół ten służy 

 do odróżnienia Rh. tichorhinus od bardzo bliskiego z nim gatunku R h. 

 M e r c k i i. Zęby młodych okazów Rh. tichorhinus nie posiadają zwykle 

 grubej warstwy cementu i są też trudniejsze do odróżnienia od innych gatunków. 

 Zęby trzonowe górne zużyte Rh. tichorhinus odznaczają się liczbą dołków 

 dochodzącą do 3-ch otoczonych emaliją i podobnych do zagłębień naparstkowatych. 



