raz dzieli się na odnogi, rozchodzące się pod bardzo rozwartym kątem. Odnoga 

 przednia (wyrostek ostrogowaty) 13 mm. długa, na końcu zaostrzona, skierowana 

 prostopadle do wyniosłości przedni ej, do której się prawie dotyka. Odnoga tylna 

 nieco łukowata i tępo zakończona. Zagłębienie środkowe bardzo znaczne, obszerne, 

 szeroko rozdziela wyniosłości. Zatoka środkowa mała, prawie całkowicie odgro- 

 dzona wyrostkiem ostrogowatym od zagłębienia środkowego, opatrzona bardzo tę- 

 pym i niewyraźnym wyrostkiem. Zagłębienie tylne obszerne i trójkątne. Krawędź do- 

 datkowa, położona przy brzegu przednim, łukowata, bardzo wyrazista 40 mm. dłu- 

 ga, krawędź dodatkowa tylna 20 mm. długa, leży przy wejściu do zagłębienia 

 tylnego. 



Ząb trzonowy górny 7 (ostatni) prawy, (Tab. XIV, fig. 8). Uszkodzony cokol- 

 wiek, a mianowicie, ma obłamany kąt przedni i koniec wyniosłości tylnej. Podsta- 

 wa zęba trójkątna, brzeg przedni 75 mm. długi, tylny 70 mm., wewnętrzny 60 mm. 

 Obwód korony mniejszy, czyli ząb ku górze stopniowo zeszczuplony. Posiada tylko 

 dwie wyniosłości, przednią pojedyńczą, na końcu zaokrągloną i tylną opatrzoną 

 2 wyrostkami, jeden krótki, szeroki, ku przodowi zwrócony, drugi dłuższy, uszko- 



i dzony na końcu. Zagłębienie jedno środkowe, opatrzone 2 wyrostkami: górnym 



I zwróconym ku wewnątrz i bocznym szerokim, zwróconym ku przodowi. Dodatkowa 

 krawędź przy brzegu przednim, dość wydatna 35 mm. długa. 



Wszystkie te zęby (ze Szczęślewic) mają substancyją zębową eiemno-szarą lub 

 szaro-żółtawą, szkliwo-białawo-szare. Powłoka szkliwa wynosi 1—1 'A mm. gru- 

 bości, a nawet w pewnych miejscach tylko 0,5 mm. 



Ząb trzonowy dolny 6 (przedostatni) lewy. (Tab. XIV, fig. 9). Podstawa prawie 

 prostokątna o zewnętrznym brzegu 45 mm. długim, wewnętrznym 42 mm., przednim 



I i tylnym 30 mm. Korona składa się z 2 półwalcewatych części, których zewnętrzna 

 powierzchnia wypukła, gładka, bez żadnych wklęsłości, wewnętrzna płaska i opa- 

 trzona płytkiemi zagłębieniami. Zagłębienie przednie płytsze, tylne głębsze. Górna 

 powierzchnia korony przedstawia się w postaci 2 części półksiężycowatych, jedna 

 za drugą położonych. Przednia część jest prawie półkolista długa 60 mm. o cięciwie 

 25 mm., tylna zaś łukowata 40 mm. długa, przy cięciwie 25. Tylny koniec przednie- 

 go półkola zgrubiały, przypada w środku korony i tworzy tam wyrostek środkowy 

 zęba. Na przednim i tylnym brzegu zęba znajduje się krawędź dodatkowa, wyraźna, 

 ukośnie przebiegająca ż góry i od wewnątrz., ku dołowi i na zewnątrz. Szkliwo 

 ciemne dość cienką warstwą powlekające powierzchnię zęba. 



Ze względu na rozmiary Rh. M e r c k i i nie różnił się bardzo od Rh. t i- 

 chorhinus ani też od żyjących gatunków, jak to wskazują wymiary głów poda- 

 nych przez H. v. Meyera, J. F. Brandta i L. v. Schrencka, które to wymiary mniej 

 więcej odpowiadają wymiarom głów Rh. tichorhinus i żyjących gatunków. 

 I tak długość głowy Rh. Merckii znalezionej pod Carlsruhe równa się 690 mm., 

 głowa przysłana z Irkucka ma 896 mm., głowa znaleziona z mięsem i skórą nad 



i rzeką Jana ma 710 mm. Całkowite zwierzę z mięsem i skórą, na jakie natrafiono 

 w r. 1877 w Północno-Wschodniej Syberyi nad rzeką Jana, a którego głowę i dwie 

 nogi opisał Czerski i następnie bardzo szczegółowo Dr. L. v. Schrenck, jest dowo- 

 dem, że Rh. Merckii był pokryty włosami, które wyrastały dość gęsto pęcz- 

 kami, z małych woreczkowatych wpukleń naskórka. W różnych miejscach głowy, 



