— 372 



a zapewne i ciała, włosy te były różnej długości, dość miękkie, koloru czerwono 

 brunatnego z jaśniejszym lub ciemniejszym odcieniem '). 



W końcu dodać musimy, że głowy i zęby nosorożców dyluwijalnych, przed 

 stawiają wiele odmian, szczególniej zaś Rhinoceros tichorhinus, któreg 

 szczątków, między innemi głów, bardzo wiele znaleziono. Głowy te Rh. t i c h o 

 r h i n u s bywają dłuższe lub krótsze, o potylicy bardzo pochylonej ku tyłowi lub 

 tylko nieznacznie, wyższe lub bardziej płaskie, o różnym profilu, pewne jednak ce- 

 chy zostają zawsze stałemi, niezmiennemi. 



Treściwie cechy tych 2 gatunków dadzą się przedstawić w następujący 

 sposób: 



ł . Ogólny kształt głowy, mniój więcej sześciokątny, przegroda nosowa kost 

 na całkowita, podpierająca kk. nosowe i czołowe, koniec przedni głowy (pysk) tępy. 

 Przedni brzeg otworów nosowych wewnętrznych czyli koniec podniebienia przy- 

 pada przy brzegu tylnym ostatniego zęba trzonowego górnego. Zęby trzonowe 

 górne pokryte grubą warstwą szkliwa a często i cementem, odpowiednio starte 



0 3 dołkach zamkniętych szkliwem . ...Rh. tichorhinus Fisch. 



2. Ogólny kształt głowy gruszkowaty, przegroda nosowa skostniała tylko 

 z przodu, pod końcami kości nosowych. Przedni koniec głowy (pysk) zeszczuplony 



1 zaokrąglony. Przedni brzeg otworów nosowych wewnętrznych czyli koniec pod- 

 niebienia przypada pomiędzy przedostatnim i ostatnim zębem trzonowym górnym. 

 Zęby pokryte cienką warstwą szkliwa, z małą liczbą dołków otoczonych szkliwem, 

 z dodatkoAvemi krawędziami bocznemi.... Rh. M e r c k i i Jaeger. 



Na podstawie natury pokładów, w których znaleziony został Rh. M e r c k ii, 

 w rozmaitych miejscowościach Anglii, Francyi, północnych Włoch i Środkowych 

 Niemiec, Hermann v. Meyer 2 ) przychodzi do przekonania, że Rhinoceros 

 M e r c k i i była to forma starsza od Rhinoceros tichorhinus, od której 

 wprzód się pojawiła na ziemi, chociaż, z drugi śj strony niema żadnych dowodów 

 przeczących, aby dwa te gatunki nosorożca nie mogły żyć jednocześnie w pewnych 

 miejscowościach. 



') Dr. L. v. Schrenck. Der erste Fund einer Leicho von Khinoceros Merckii. St. Petersbourg. 



1880. 



2 ) Hermann v. Meyer. Die diluvialen Rhinoceros-Arten, Cassei 1 864. p. 282. 



