PRZYCZYNEK DO FLORY PIŃSZCZYZNY, 



przez 



Maryj TWardoWóką. 



Dwór i wieś Weleśnica które mi służyły za punkt wyjścia do botanicznych 

 wycieczek, leża nad samą Jasiołdą, ku której lekką spadzistością pochylają się poła 

 należące do Weleśnicy. Grunt jest piaszczysto-gliniasty. Za Jasiołdą, wzdłuż niej 

 ciągnie się rozległa przestrzeń łąk, na wiosnę i podczas lata tak wilgotnego, jak 

 zeszłe w r. 1883, wodą zupełnie zalanych. Ta więc łąka, jako mało dostępna, nie 

 mogła wchodzić w zakres moich wycieczek, z wyjątkiem tylko szczupłego pasu 

 nad brzegiem rzeki, bujnie porosłego trawą. Poza łąką ciemnieje bór sosnowy. 

 Z tój strony Jasiołdy, między Weleśnicą a Korzeniowem, rozciąga się gaj sosnowy, 

 który przechodzi w niski i mokry gaj dębowy, podszyty leszczyną. 



Inne miejscowości, wymienione w pracy niniejszej, są bardzo bliskie Weleś- 

 nicy. Pińsk jest o 3 miłe oddalony. 



Tu mi należy wyrazić wdzięczność szanownemu profesorowi Dr. Rostafiń- 

 skiemu z Krakowa, za udzieloną mi pomoc w określeniu niektórych roślin. 



Dicotyledoneae. 



Compositae. Vaillant. Złożone mają licznych przedstawicieli. Jedną 

 z najpierwszych i najpospolitszych wiosennych roślin jest Leontodon taraxacum L., 

 L. autumnalis L. jest też pospolity. W Maju kwitnie już Gnaphalium dioicum L., 

 gromadkami w lesie sosnowym. Późniój pojawia się G. arenarium L. na miejscach 

 płonnych i piaszczystych i G. uliginosum L. — G. arvense L. (Czerwiec) rośnie na 



') Gubernia Mińska^ powiat Piński. 



