52 



DZIAŁ I. METEOROLOGU A I HIDROGRAFtJA. 



tura po wyrugowaniu biegu rocznego, jak również poprawki same w pierwszym 

 'A c 



razie będą. mniejsze o 2 ^ , w drugim o tęż samą, ilość większe. 



W braku spostrzeżeń szczegółowych każdego dnia i godziny p. Wild oblicza 

 c w przybliżeniu, biorąc ciepłoty średnie każdego miesiąca o pewnych godzinach, np. 

 o południu lub północy, które oznaczamy kolejno dla każdego miesiąca przez I, II, 

 III i t. d. Ponieważ w tym razie średnie odpowiadać będą środkom miesięcy, 

 to dla 



XII + I 



1 dnia Stycznia otrzymamy 

 1 „ Lutego 



2 



I 4- II 



2 



Jeśli przez n, , n> , n 3 .... oznaczymy liczbę dni kolejno każdego miesią- 

 ca, to będzie 



= XII + I — (I + II) XII — II 

 °' 2n, ~ 2n, 



l — III 



C 2 = i— S 



2n 2 



Ścisłości tu niema, gdyż miesiące nie są równe, a przytem ciepłota odmienne oka- 

 zuje różnice między odpowiedniemi godzinami. 



Albo bierze śr. ciepłotę pierwszego dnia każdego miesiąca, wynalezioną 

 bądź z dziennych długoletnich średnich, bądź z takichże miesięcznych i różnicę 

 wypadków dla dwu z kolei miesięcy dzieli przez liczbę dni w miesiącu. 



Rozumie się, że każde z tych wyliczeń, jakto wykazał p. Wild dla S.-Peters- 

 bm-ga (str. 12) daje wypadki odmienne, albowiem ruch ciepłoty roczny nie postę- 

 puje w prostym do czasu stosunku. 



W ogólności ponieważ oprócz ruchu okresowego rocznego na zmianę tem- 

 peratury wpływają częstokroć większe jeszcze wahania przypadkowe, potrzeba 

 bardzo długoletnich spostrzeżeń, żeby otrzymać wypadki znośne. Tak w Birken- 

 ruhe podług obliczeń p. Wilda (str. 10), ze spostrzeżeń jednego roku temperatura 

 w Marcu nagle się podnosi, w Lipcu opada, w Sierpniu i Wrześniu znowu wzrasta 

 i dalej zniża się do Marca. Tamże za czas 3 — 4 lat, zaczynając od Lutego włącz- 

 nie, temperatura podnosi się stałe, od Sierpnia do Listopada zniża, w Grudniu pod- 

 nosi i w Styczniu zniża. Podobnież w Moskwie z przecięcia 14 lat temperatura 

 w Grudniu wzrasta, w Styczniu opada, potem znowu się podnosi. Takie wahania, 

 niezgodne z ruchem okresowym rocznym, świadczą, o przewadze zboczeń przypad- 

 kowych i do jego wyrugowania prowadzić oczywiście nie mogą. 



Wyrugowawszy tym sposobem ruch roczny ciepłoty, p. Wild w tab. I po- 

 daje poprawny ruch dzienny ciepłoty (poprawlennyj sutocznyj chód tiemper.) dla 

 pierwszych 12 miejsc, których obserwacyje uznał za dokładne. W tab. II znajdu- 

 jemy takiż ruch dzienny dla 10 miejsc drugiej grupy, gdzie użył interpolacyi, 

 ą wypadki mniej pewne kursywą oznaczył. Następnie wszystkie te dane przeniósł 



