A. PIETKIEWICZ. O TEMPERATURZE POWIETRZA. 



59 



suma 



n-go dnia {l+24(n-l)}~ |2+24(n-l)}^ . . {24+24(n-l)^, |25 + 24(n-l)}- 

 / . 24n(n— 1)\ r /_ , 24n(n— 1)\ r ( ą . . 24n(n— 1)\ r / . 24n(n— 1) 



, . . /, , 24(n— 1)\ v /\ , 24(n— 1)\ r , 24(n— 1)\ r , 24(n— 1)\ v 



średm + — _;)_,( 2 +-^_J)_ ' " ( 24+ " 2 k'( 25 + ^2~ k 



Łam ostatni różni się oczy wiście od pierwszego tern, że niema w nim 



natomiast przybywa pierwsze spostrzeżenie miesiąca następnego {25 + 24(n— 1)}^-. 

 Różnica więc między sumami tych łamów będzie: 



^-{25+24(n-l)}^ = -nr. 



Jestto właśnie taż sama wielkość, którą. p. Wild przez nc oznaczył. Zatem 

 c czyli — r wyraża różnicę ciepłoty między jedną dobą a następną. Żeby wyrugo- 

 wać ruch roczny, wypadałoby do średniej każdej godziny dodać kolejno 



q 2o n 1 



=b — db Const., =b — - ± Const. i t. d., gdzie Const. — — — r iest stała wielkość, 

 24 24 & 2 J 



powstała z owych wahań, niezależnych podług Lamonta, od przebiegu ciepłoty 



dziennego, z jej ruchu rocznego w ciągu miesiąca. Dodając bowiem spostrzeżenia 



godzinne całego miesiąca, gładzimy tern samem skoki z jednej doby do drugiej, 



które, razem wzięte, stanowią tę stałą wielkość. 



Oczywiście wyrugowanie ruchu ciepłoty rocznego dałoby się w zupełności 

 przeprowadzić w takim tylko razie, gdybyśmy rozpoczęli je od dnia średniej tem- 

 peratury rocznej, albowiem w postrzeżeniach dnia dowolnego zawierają się wszy- 

 stkie te zmiany, jakim ciepłota w dniach poprzednich już uległa z powodu ruchu 

 rocznego, który = 0 w chwili przejścia przez stan średni. Tym sposobem od wio- 

 sennego do jesiennego stanu śi'edniego otrzymalibyśmy wielkości ujemne, w dru- 

 giem zaś półroczu dodatnie, któreby do postrzeganych dodać wypadało. Z tego 

 wynika, że wyrugowanie ruchu rocznego z przebiegu dziennego prowadzi do ogól- 

 nego, jak się rzekło, typu, wynikającego z ruchu dziennego ciepłoty w przecięciu 

 roku całego. 



Studyja nad ruchem ciepłoty dziennym w pojedynczych miesiącach nie do- 

 puszczają żadnego rugowania ruchu rocznego, który nierozłączną cząstkę zjawiska 

 stanowi, a tern samem sprzeciwiają się naginaniu końców krzywych, ruch dzienny 

 wyrażających, celem uczynienia tego zjawiska w ciągu pojedyńczych miesięcy 

 okresowem, kiedy okres jego po upływie dopiero roku się kończy. Końce tych 

 krzywych z natury rzeczy to mniej, to więcej rozchodzić się muszą, tak jednak, że 

 w przecięciu roku schodzą się dokładnie. 



Lecz, dajmynato, że p. Wild stałą wielkość dla wszystkich godzin uważa ja- 

 ko charakterystyczną cechę ruchu dziennego w każdym miesiącu; to pytamy: co 

 znaczy rugowanie jedynie wielkości c? Jeśli p. Wild chce przez to nagiąć końce 



