KILKA SŁÓW O BUDOWIE GIEOLOGICZNEJ 



i pokładach węgla brunatnego najbliższej okolicu 



Krzemieńca, 



przez 



<Br. £ana £rejdosiev/icza, 



prof. uniw. Warsz. 



(lab. 5.) 



Na początku Kwietnia r. b. wyjeżdżałem na Wołyń dla obejrzenia pokła- 

 dów węgla brunatnego, występujących w najbliższej okolicy Krzemieńca. W wy- 

 cieczce tej zauważyłem kilka naukowych faktów, które tu podaję, ażeby zwrócić 

 na nic uwagę naszych gieologów i górników i zarazem ich zachęcić do zbadania 

 dokładnego okolicy Krzemieńca i innych, odleglejszych od niego miejscowości 

 Wołynia. 



Jadąc odnogą drogi żelaznej Kijowskiej od Zdołbunowa do Radziwiłłowa, 

 po obu jej stronach widać na wielu miejscach żyzne pola orne, gliniaste lub boro- 

 winowe; w oddaleniu zaś, po lewej stronie tegoż toru kolejowego ukazują się 

 wzgórza, bardzo przypominające swoją postacią i Avysokością niektóre wynie- 

 sienia w Lubelskiem, a mianowicie ze skał trzeciorzędowych utworzone. 



Rudnia jest stacyją kolei, od której jedzie się już tak zwanym traktem do 

 Krzemieńca. Trakt ten, idący na południo-wschód, nie należy do dróg bitycb, 

 lecz w porze suchej trudno mu odmówić miana drogi twardej. Na długości 23 

 wiorst, bo taka jest odległość Krzemieńca od Rudni, z małym wyjątkiem, droga 

 przechodzi po borowinie, ziemi, jak wiadomo, ssychającej się na bardzo twardą 

 i zwartą masę; na drodze tej i po polach, tak daleko jaktylko okiem dojrzeć 

 można, bieleją niezliczone, większe i mniejsze kamienie, a niekiedy leżą całe ich 

 kupy. Droga po borowinie, to niezaprzeczony dowód gruntu kredowego, a te 

 białe kamienie, to zapewne wynurzająca się z pod ziemi kawałkami opoka; a je- 

 dnak to nie opoka, lecz zwietrzałe na powierzchni krzemienie. Patrząc się na 



