10 



T>ZUŁ II. GIEOLOGIJA. 



lezisty. Ponieważ nie znaleziono w nich nigdzie skamieniałości, wiek ich określić się 

 daje tylko w przybliżeniu, co już uczynił prof. Roemer, którego badania obejmu- 

 ją całą przestrzeń wspomnianych piaskowców. 



Piaskowce, obnażone około wsi Stany, prof. Roemer zalicza do kajpru; po- 

 zostałe zaś do średniej jury, na podstawie podobieństwa litologicznego warstw 

 tych do odpowiednich utworów górno-szląskich, w których znaleziono skamienia- 

 łości, dozwalające zaliczyć część ich do kajpru, część zaś do środkowych pięter 

 jury i). 



Oprócz punktów wskazanych na mapie prof. Roemera, udało mi się skon- 

 statować obecność tych pokładów w kilku innych jeszcze (koło wsi Cise, Kopal- 

 nia, Przedmość, Olewin i inne), przyczem skały w rozmaitych obnażeniach często- 

 kroć bardzo się pomiędzy sobą różniły, tak, iż ścisła ich tożsamość wydaje mi się 

 mocno wątpliwą. Z tern wszystkiem, podział tych piaskowców na poziomy, nawet 

 na podstawie własności petrograficznych jest dotychczas niemożliwym, z powodu, 

 iż obnażenia ich, rozrzucone tutaj av leśnej, stosunkowo mało zaludnionej okolicy, 

 są zwykle bardzo niewyraźne, tak iż ani upadu warstw, ani stosunku tycbże do 

 warstw spągowych i stropowych najczęściej wcale widzieć nie można. 



Na podstawie pewnych, bardzo zresztą niekompletnych wskazówek, wnosić 

 zdaje się można, iż najwyższe poziomy warstw piaskowcowych należą do środko- 

 wego piętra jury i naprzemian warstwują się z glinami, zawierającemi sferosyde- 

 ryty z Parkinsonia Parkinsoni. 



Następnem z kolei piętrem jurajskiem są szare gliny ze sferosyderytami zawie- 

 rającemi bardzo bogatą faunę, dającą możność bardzo dokładnego określenia wie- 

 ku sf erosy dery tó w a z niemi i szarych glin, niezawierających skamieniałości. Pasmo 

 rozpowszechnienia tych glin leży na wschód od pasma żelazistych piaskowców 

 i również weszło w obręb badań prof. Roemera, na którego mapie gliny te, mają- 

 ce bardzo ważne znaczenie przemysłowe, wskazane są tak dokładnie, iż nie udało 

 mi się dodać nic nowego. Dzięki obecności sferosyderytów, gliny te znanemi były 

 oddawna, pomimo, że naturalnych obnażeń nie spotykamy nigdzie; już Pasch 

 wyróżnił te gliny jako oddzielne piętro, zaliczając je zrazu mylnie do kredy 2 J, pó- 

 źniej zaś porównywał je do górnych warstw liasowych a av części do dolnych ogniw 

 niższego oolitu, na podstawie zebranego przez siebie, bardzo bogatego materyjału 

 paleontologicznego 3 ). Najdokładniejsze atoli wskazówki znajdujemy w pracach 

 prof. Zejsznera, który odróżniał w glinach trzy poziomy; ponieważ jednak, podług 

 słów samegoż Zejsznera, kolejnego następstwa tych poziomów w kierunku piono- 

 wym nie udało mu się nigdzie widzieć, znaczenie tego podziału znacznie się 

 osłabia i ). 



Cokolwiek odmienne znaczenie piętru szarych glin nadaje prof. Roemer, za- 

 licza je bowiem do swoich „warstw z Park. Parkinsoni" które obejmują według 



') F. Roemer. Geologie von Oberscklesion. 1870, str. 175, 197-204. 

 2 ) Pasch. Geognostiche Bescnreibung von Polen. 2 T- 1836, str. 276. 

 '■*) PuscL Nowe przyczynki do gieognozyi Polski. Pam. Fizyjogr. t. III str. 126. 

 4 ) Zeuschner. Die Gruppeu imd Abtneilungen der polnische Juras. Zeitsckrift d. deutsok. 

 geolog. Ges. 1869. Bd. 21, str. 779, 780. 



