FOKMACYJA JUKAJSKA W POLSCE. 



13 



niego wszystko, cokolwiek leży pomiędzy warstwami z Harpoceras Murchisoncte 

 a poziomem Macrocephalites macrocephalum, gdyż, zdaniem prof. R., w Polsce Park. 

 Parkinsoni spotyka się bez różnicy we wszystkich utworach leżących na wyż ozna- 

 czonych granicach 



W tych warstwach z Park. Parkinsoni prof. Roemer odróżnia dwa pozio- 

 my: niższy z wielką formą tego gatunku i wyższy z drobną odmianą. 



W rzeczywistości jednak połączenie przez prof. Roemera wjednę całość 

 warstw, które w zachodniej Europie na trzy oddzielne poziomy z Park. Parkinsoni, 

 Oppelia fusca i Oppelia aspidoides podzielono i które zatem odpowiadać powinny 

 górnej' części dolnego oolitu i całemu piętru batkonien, nie sprawdza się ani dla 

 południowo-zachodniej części polskiego basenu jurajskiego, jak wynika z pracy 

 prof. Neumayera 2 ) ani dla zbadanej przezemnie jego części północno-zachodniej; 

 co więcej, dla tej ostatniej jest ono krokiem wtył— albowiem prof. Zejszner przed 

 ukazaniem się jeszcze dzieła prof. Roemera wykazał, iż w wielu miejscach tej oko" 

 licy fauna dolnego bathu jest wyraźnie oddzieloną 3 ). 



Jak już miałem sposobność nadmienić, skamieniałości spotykają się wyłącznie 

 w sferosyderytach, wskutek czego zebranie dostatecznego materyjału paleontolo- 

 gicznego wymaga wiele czasu i jest przytem dostępnem jedynie dla człowieka, 

 mającego ciągłe stosunki z zarządem kopalń. Gieolog, przyjeżdżający na czas 

 krótki, musi się zadawalniać temi nielicznemi okazami, które w danej chwili znaj- 

 dują się w rękach robotników, oraz tern, co mu się uda zebrać na hałdach, które 

 zresztą nader szybko zarastają trawą, tak, że ich zwiedzanie bardzo rzadko się 

 opłaca. 



Zważywszy to wszystko, jak również okoliczność, że odsłonięcia górutworów, 

 leżących bezpośrednio powyżej glin, są bardzo rzadkie, łatwo będzie zro- 

 zumieć, iż pomimo wszelkich usiłowań, udało mi się zebrać zaledwie bardzo nie- 

 kompletny materyjał paleontologiczny z warstw odpowiadaj ach poziomowi z Par- 

 kinsonia Parkinsoni (prof. Roemera): z tem wszystkiem i ten nawet materyjał 

 dozwala mi poruszyć wiele zajmujących kwestyj, do których przejdę teraz, opisując 

 pojedyńcze punkty, w których skamieniałości znalazłem. 



Około wsi Gnaszyna, na zachód od Częstochowy położonej, w hałdach zarzuco- 

 nych już szybów dla eksploatacyi sferosyderytó w przeprowadzonych, udało mi się 

 znaleźć wiele dobrze zachowanych skamieniałości, z których większość z tej okolicy 

 cytuje Roemer. W liczbie tych szczątków organicznych znajdują się kawałki ty- 

 powej wielkiej odmiany Park. Parkinsoni, tak, że niezaprzeczenie tutejsze 

 sfcrosyderyty i gliny do piętra z Park. Parkinsoni należą. Tymczasem prof. 

 Roemer zalicza gliny gnaszyńskie do górnego poziomu swoich warstw z Park. 

 Parkinsoni, mianowicie do poziomu z małą odmianą tego gatunku 4 ). Tak 

 więc proponowany przez prof. Roemera podział okazuje się niemożliwym, zwlasz- 



') Roemer. Gieologie von Oberschlesien, str. 209. 



4 ) Neumayr. Die cephalopodea-Faune der oolithe von Balin bei Krakau. Abh. d, K. K. 

 geolog. Reicksanstalt. Bd. V. st. 2. 1871. 



3 ) Zeuschner. Ueber die vcrschiedenen Formationcn auf denen sich der polnische Jura 

 abgesetzt hat. Neues Jahrb. f. Mineralogie. 18GG, str. P00. 



4 ) F. Roemer. Geol. v. Oberschlesien, str. 229. 



