] 2 



DZIAŁ II. GIEOLOGIJA, 



cza dla piętra glin sforosyderytowych z tego względu, iż w glinach tycłi zarówno 

 w dolnych jak i w górnych poziomach spotyka się Park. Park ins oni, a mia- 

 nowicie tajej odmiana, którą Roemer nazywa wielką formą. Am. Parkinso- 

 ni. Oprócz tego, znajdowanie się typowej P. Parkinsoni w warstwach zaliczo- 

 nych przez prof. Roemera do poziomu z małą. formą Am. Parkinsoni, dowo- 

 dzi, że górnego tego poziomu prof. Roemera niepodobna zaliczyć w całości do 

 bathu, za którem to mniemaniem przemawiają niektóre formy, przezeń z tego 

 poziomu cytowane, oraz przypuszczenie, iż mała forma Am. Par kinsoni nale- 

 ży być może do znajdowanego w warstwach bathu gatunku Parkinsonia fer- 

 ru ginea Op. 



W pewnej odległości na południe od wsi Gfnaszyna w sferosyderytaek, nale- 

 żących widocznie do niższego poziomu, aniżeli eksploatowane koło samego Grna- 

 szyna, jak również w sferosyderytach z okolic osady Praszka, gdzie gliny je za- 

 wierające leżą bardzo niedaleko od wychodni opisanych powyżej warstw piasko- 

 wcowych, napotkałem tylko liczne szczątki Par kin. Parkinsoni i Nauti- 

 lus sp. n. 



Gastropodów w dolnych, poziomach glin widocznie brak, tak, iż byłoby bar- 

 dzo możliwem, że mięczaki tej grupy w polskich warstwach z Parkinsonia 

 Parkinsoni zajmują ten sam poziom co i w północno-zachodnich Niemczech, 

 gdzie, podług Braunsa, przeważnie są rozwinięte w warstwach, leżących bezpo- 

 średnio na glinach z Park. Parkinsoni i zaliczonych przez niego już do dru- 

 giego, nowszego poziomu 



Około wsi Pierzchno obnażone są skały gliniasto piaszczyste, z wydzielina- 

 mi limonitn, który się eksploatuje. Odłamki znajdowane w pobliżu zarzuconych 

 szybów i koło składów rudy dowodzą, iż główną skałą w tej okolicy jest ciemno- 

 szary piaskowiec gliniasty, bardzo bogaty w węglan wapnia. Wietrzejąc na po- 

 wietrzu piaskowiec ten przybiera ochrowo żółtę barwę, w końcu zaś przeobraża 

 się w glinę piaszczystą. Cala wogóle skała, zwłaszcza zaś jej cząstki są przepeł- 

 nione skamieniałościami, pośród których pierwsze miejsce zajmuje Rh. varians 

 Schloth. i Pholadomya Murchisonae Sow. Jakkolwiek głowonogów pomi- 

 mo usilnych poszukiwań nie znaleziono, znajdowanie się w tych warstwach Rh. 

 yarians, niesięgającej niżej bathu, przemawia mocno za tern, iż warstwy ją 

 zawierające należą do nowszych utworów, aniżeli opisane uprzednio gliny sfero- 

 syderytowe, z któremi prof. Roemer je identyfikuje. 



Za przypuszczeniem naszem przemawia jeszcze odmienny skład petrograficz- 

 ny warstw z Rh. varians, oraz brak bardzo zresztą pospolitej w niżej leżą- 

 cych glinach Park. Parkinsoni. 



Podobne ntwory gliniasto-piaszczyste zauważyłem również w innych pun- 

 ktach, przyczem wychodnie takowych leżą zawsze na pólnoco-zachód od pasma, 

 zajmowanego przez gliny z Park. Parkinsoni, co również może służyć za wska- 

 zówkę ich stosunkowo młodszego wieku. 



Około wsi Zwierzyńca znalazłem w dwu rozmaitych punktach w tych 

 utworach gliniasto-piaskowcowych kawałki niedająeych sic bliżej określić Peri- 



l ) Brauns. Der mit.tlere Jura im nordwest.lichen Deutschland. 18G9, str. 47. 



