FORMACYJA JURAJSKA W POLSCE. 



i i 



Załączony powyżej spis skamieniałości potrzebuje objaśnienia w tym względzie, 

 że niektóre z wyliczonych form znalezione zostały jedynie w pewnych obnaże- 

 niach, przyczem daje się zauważyć pewna prawidłowość, polegająca na tern, iż 

 formy dolnokellowejskie Macroceph. tumidum, Bel. subhastatus, Rhyn. 

 Oppelii i Rhyneh. tri goń- a napotykamy w warstwach glaukonitowych jedynie 

 w najbardziej na południe wysuniętych obnażeniach koło Częstochowy i wsi 

 Wrzosowa, form zaś oksfordzkich (Cardioceras Mariae i Card. Lamberti)* 

 znalezionych przezemnie w znacznej ilości w najbardziej na północ wysunięte m 

 obnażeniu koło wsi Lipę i w pozostałych obnażeniach, jak np. około m. Często- 

 chowy, niema, jakkolwiek ta ostatnia miejscowość dostarczyła mi największej licz- 

 by skamieniałości. 



Rozpatrzy wszy się w skamieniałościach z warstw glaukonito wych dochodzimy do 

 wniosku, że za wyjątkiem czysto oksfordzkiej formy Cardioceras Mariae i prze- 

 ważnie oksfordzkiego Card. Lamberti, wszystkie pozostałe skamieniałości należą 

 do gatunków kellowejskich. Przytem dwie z nich, mian. Perisphinctes sub- 

 tilis i Harpoceras lunula są górnokellowejskiemi; cztery (wyżej wyliczone) 

 — dolnokellowejskie; pozostałe zaś — środkowokellowejskie, nielicząc form wątpli- 

 wych oraz tych, które przechodzą przez wszystkie poziomy piętra kellowejskie- 

 go (Ter. dorsoplicata), jak również tych, których poziom nie jest dokładnie 

 określonym (W a ld. Haueri, H ar po o. Craco^iense i inn). Niepodobna 

 przytem nie zwrócić uwagi na to, iż pomiędzy formami, przeważaj ącemi liczbą 

 znajdowanych okazów i oznaczonemi w spisie gwiazdką, dwie (Bel. callovense 

 i Harpoceras punctatum) przedstawiają formy środkowokellowejskie, dwie 

 drugie (Per. curvicosta i Ter. dorsoplicata) formy obojętne, pozostałe zaś 

 (Per. euryptychus i Collyrites n. sp.), jakkolwiek nie są wyraźnie określo- 

 ne, z tern wszystkiem bardzo prawdopodobnie należą do form nienapotykanych 

 poniżej środkowego poziomu warstw kellowejskich. 



Z powyższych faktów wynika, że w warstwach glaukonitowych widzieć na- 

 leży równoważnik tych utworów, które w zachodniej Europie należą do 4 samo- 

 dzielnych poziomów, a mianowicie: z C. Lamberti, z Peltoceras atletha, 

 z Reineckia anceps i z Macrocephalites macrocephalum,. z tera atoli 

 zastrzeżeniem, że warstwa glaukonitowa nie obejmuje całkowicie ostatniego pozio- 

 mu, lecz tylko jego część górną, dolna bowiem tworzy oddzielną całość zarówno 

 pod względem faunistycznym, jak i petrograficznym. 



Podobne pomięszanie elementów faun rozmaitych poziomów w jednej war- 

 stwie, nie jest dla tej okolicy faktem niespodziewanym, gdyż w środkowojuraj- 

 skich oolitach okolic Krakowa, będących południowem przedłużeniem pokładów 

 przez nas opisywanych, dostrzega się podobneż zjawisko, w znacznie wyższym 

 nawet stopniu, jak to wykazał prof. Neumayer, który dowiódł obecności w ooli- 

 tach Balińskich form 5-ciu poziomów, poczynając od najniższego poziomu z Op. 

 aspidoides. 



Co do warstw przezemnie zbadanych w stosunku ich do utworów kra- 

 kowskich bardzo ciekawą jest ta okoliczność, iż poziom z Op. aspidoides 

 i znaczna część poziomu ze Step h. macrocephalum są tutaj wyraźnie oddzie- 

 lone zarówno pod względem paleontologicznym jak i pod względem petrograficz- 



Pam. Fizyj. - Tom V. Dział II. 3 



