18 



X>ZIxYŁ II. GIEOLOGLTA. 



nym, przyczem grubość warstw, tworzących te poziomy, wogóle jest dość znaczną 

 i o wiele przewyższa miąszość oolitów krakowskich, zwykle nie grubszych nad 

 kilka stóp. 



Fakt ten wyosobnienia faun poziomowych, wraz z towarzyszącem takowe- 

 mu zgrubieniem warstw odpowiednich, może, jak mi się zdaje, służyć za wska- 

 zówkę przy wyjaśnieniu kwestyi, czy znajdowanie się wspólne w jednych war- 

 stwach form rozmaitych poziomów, jest tylko pozornem tychże połączeniem, wsku- 

 tek nieznacznej grubości zawierających te formy pokładów, czy też przedstawia 

 istotne przemieszanie gatunków, które istniały jednocześnie w danej okolicy, jak 

 twierdzą przeciwnicy poziomowych podziałów, podając je zwykle jako jedyny ar- 

 gument przeciwko powszechnemu znaczeniu poziomów gieologicznych. 



W istocie, fakty powyżej przytoczone najzupełniej stwierdzają wypowie- 

 dziane kilkakrotnie przez prof. Neumayera przypuszczenie że pomięszanie w je- 

 dnej warstwie form do rozmaity ch należących poziomów jest tylko pozornem 

 i zależy wprost od grubości warstw, gdyż warstwy, współrzędne oolitom Baliń- 

 skim, lecz silniej rozwinięte w regijonie przeżeranie zbadanym, nie przedstawiają 

 już w takim stopniu jak krakowskie, pstrej mięszaniny elementów faun rozmaitych, 

 przyczem daje się zauważyć indy widualizacyja tych właśnie faun, których epoce 

 odpowiadają najgrubsze warstwy osadowe. Tak więc należy, zdaniem mojem, wy- 

 kreślić polski basen jurajski z liczby tych mórz jurajskich, gdzie ż} r ły obok siebie 

 formy bathońskiego i kellowejskiego piętra, których zbadanie tutaj najzupełniej 

 potwierdza kolejne następstwo poziomowych faun jurajskiego okresu. Co się zaś 

 tyczy współczesnego znajdowania się w warstwach glaukonitowych fauny kello- 

 wejskiej z fauną dolnego poziomu oksfordu, za najlepsze wyjaśnienie tego faktu 

 służyć powinna grubość tego pokładu, nieprzewyższająca 0,1 metra. 



Ponieważ środkowo-jurajskie utwory zbadanej przezemnie przestrzeni, są 

 krańcowemi obnażeniami polskiej jury na północo-zachodzie i, jak dowiodłem, 

 cechują się znaczniejszą grubością i w stosunku do tejże większą indywidualiza- 

 cją, pojedynczych poziomów, aniżeli warstwy krakowskie, oraz te, które ieżą 

 w regijonie moich badań tegorocznych, uważałem za niezbędne wyłożyć zebrane 

 przezemnie fakty cokolwiek szczegółowiej ze względu na to, że dopełnienia ich 

 wskazówkami, zaczerpniętemi z innych okolic, jak ze słów powyższych widzieć 

 można, niepodobna się spodziewać. Przytem w przytoczonej liście skamieniałości 

 uważałem za rzecz konieczną nie ograniczać się na wyliczaniu t. zw. form typo- 

 wych, lecz wolałem przytoczyć i wszystkie pozostałe, te nawet, które nie dały się 

 ostatecznie określić 2 ), lecz w masie ułatwiają ogólną, charakterystykę fauny. Hi- 



') Ncumayr. Die Cepkalopoden-Faune der oolithe von Balia bei Krakau, 1871, str. 50. 

 Ueber einige neue bekaimte Cepkalopoden der Macrocepkalensckickten. Jakrb. d. K. K. G. li. A. 

 Bd. 20. 1870. str. 155. II. Jurastudien, Jakrb. d. K. K. G. R. A. Bd. 21. 1871. str. 512. 



2 ) Formy, któryck dokładne określenie było niemożliwem z powodu ick złego lub niekom- 

 pletnego zaekowama, oznaczyłem na liście znakiem zapytania. 



