20 



DZIAŁ II. GIEOLOGIJA. 



Przeciwnie, jednostajność faun na znacznej przestrzeni w epoce środkowo- 

 jurajskiej, pozwala nam przy porównaniu dwu sąsiednich okolic, brać w rachubo 

 stopień ich podobieństwa litologicznego, ponieważ stopniowe zmiany w składzie 

 petrograficznym zauważyć się dają, częstokroć na znacznie niniejszej przestrzeni, 

 aniżeli ta, która jest niezbędną do wywołania zmian w faunie, tak, iż wogóle bio- 

 rąc, skład petrograficzny dać może daleko dokładniejsze wskazówki co do kolej- 

 nych zmian warunków fizycznych w danym okresie, aniżeli obojętna do pewnych 

 granic fauna pelas-iczna. 



Dowodem tego, że różnicy warstAY badanego terenu od krakowskich i iden- 

 tycznych z niemi dolno-Bawarskich utworów '), niepodobna przypisać wyłącznie 

 niejednostajnej ich grubości, jest brak analogii pomiędzy opisanemi przezenmie 

 warstwami, a odpowiedniemi utworami górnej Bawaryi i Wirtemberga, tak, iż 

 nawet prof. Roemer, który widział w jurze polskiej uderzające podobieństwo do 

 Wirtemberskiej, uważa za niezbędne omówienie, iż środkowa jura podobieństwo 

 to w znacznie niższym przedstawia stopniu, aniżeli górna 2 ). Tymczasem środko- 

 wa jura górnej Bawaryi i Wirtemberga znajduje się w tym samym stosunku do 

 Krakowskiej i dolno-Bawarskiej, co i jura zbadanego przezemnie regijonu, wystę- 

 pując w postaci utworów znacznej miąszości; tam jednakże, poczynając od dol- 

 nego oolitu ku górze, panują skały oolitowc, miejscami zawierające bogatą faunę 

 koralową 3 ), tak, iż w rezultacie przypuszczać należy, że gliniasto-piaskowcowe 

 warstwy środkowo-jurajskie w Polsce osadziły się przy innych warunkach fizycz- 

 nych, aniżeli południowo-niemiecka, jak również krakowska jura i że warunki te 

 były prawdopodobnie podobne do tych, które panowały podówczas w PnZ Niem- 

 czech, tam bowiem w okresie środkowo-jurajskim osadzały się warstwy bardzo do 

 naszych podobne, zarówno z ogólnego swego składu petrograficznego, jakoteż 

 i z kolejnego następstwa warstw w kierunku pionowym, jak to Avidzieć można 

 ze schematycznego przekroju, podanego w dziele prof. Braunsa 1 ), w którym nastę- 

 pujące warstwy od góry ku dołowi się wyróżniają 5 ): 



1) Dic Ornatenthone 



2) Die Macrocephalenschichten (piaskowce i u góry oolity) 



3) Die oolitischen Mergel und Eisenkalke mit Avieula echinata 



4) Die Thone mit Ostrea Knorri (gliny i margle piaszczyste) 



5) Die Thone mit Bel. giganteus und Am. Parkinson!. 



Zestawiając opisane przezemnie poziomy środkowej jiu-y w Polsce z od- 

 działami prof. Braunsa, znajdujemy, iż 4-y dolne oddziały niezmiernie są podobne 

 do 4-ch poziomów przezemnie opisanych, jakkolwiek o ścisłej ich współrzędności 



') L. v. Ammon. Die Jura-Ablagerungen zwischen Regensburg und Passau. 1875. sfr. 

 108, 134. 



2 ) F. Roemer. Geologie von Oberschlesien 1870. str. 275. 



3 ) Waagen. Der Jura in Frankreich, Schwaben und der Schweiz 18f>4. 

 *) Brauns. Der mittlere Jura in norrlwestlichen Deutschland 1869. 



5 ) Starsze poziomy jury nie sa, tutaj wyliczone; nie uważam bowiem nateraz za możliwe, 

 rosciągnać paralelizacyja. i na grupę piaskowców żelazistych, ze względu na to, że te ostatnie w Pol- 

 sce bardzo mało są jeszcze zbadane. 



