FOEMACY.TA jurajska w polsce. 



21 



nie może być mowy, podziały bowiem prof, Braunsa oparte są na innej zasadzie 

 i dlatego nie mogą być porównywane z poddziałami poziomowemi. Z tern wszyst- 

 kiem, ogólne podobieństwo całej grupy warstw środko wo-j uraj skich dla okolic, 

 leżących pomiędzy glinami z Park. Parkinson i, a piaskowcami z M acr o ce- 

 phalites macroce phalum, właśnie jest tak wielkie m, że zdaniem mojem, nie 

 bez słuszności przypuszczać można, iż nie jest ono przypadkowem, lecz przeci- 

 wnie, skutkiem rzeczywistej łączności obu basenów. Górno-kelowejskie, a w czę- 

 ści oksfordzkie utwory, rozwinięte u nas w postaci warstw glaukonitowych, mniej 

 przedstawiają podobieństw z ornatowemi glinami północno-zachodnich Niemiec, 

 aniżeli niżej leżące górutwory obu krajów, co wskazuje tu pomiędzy innemi zna- 

 czny rozwój rodzaju Reineckia, nieistniejącego w PnZ Niemczech, oraz nie- 

 które inne skamieniałości, j ak np. T e r e b r a t u 1 a d o r s o p 1 i c a t a i inne. 



Ostra granica petrograficzna pomiędzy kellowejem i oksfordem, w rozmai- 

 tych krajach w rozmaitych jednakże przechodząca poziomach, która dala powód 

 do dawnego podziału na „brunatną'" i „białą" jurę, przechodzi w regijonie przez 

 nas badanym, jak wskazałem już, pomiędzy poziomem z Cardioceras Lam- 

 berti i poziomem z Card. cordatum i odpowiada położeniem swojem takiejże 

 linii granicznej w południowo-niemieckich utworach jurajskich, podczas, gdy 

 w PnZ Niemczech granica ta przechodzi przez środek warstw z C. cordatum. 

 Małe podobieństwo do PnZ niemieckich górno-kellowej skich utworów nie wy- 

 maga jednakże, zdaniem mojem, koniecznie przypuszczenia przerwania łączności 

 polskiego basenu w tym kierunku (PnZ) i otwarcia łączności w kierunku innym 

 (PdZ), lecz objaśnia się poprostu przewagą wpływu jednego lub drugiego z są- 

 siednich basenów, przyczem wpływ ten mógł się rosćiągać na cały basen Polski, 

 lub też ograniczać się tylko do pewnej jego części. W taki sposób w epoce bathoń- 

 skiej, a w części dolno-kellowejskiej, można dostrzedz w Polsce wpływ obu base- 

 nów sąsiednich (PnZ i PdZ), skutkiem którego było osadzenie się w PnZ ozęści 

 polskiego basenu utworów, podobnych wogóle do Pn niemieckich, w południowo- 

 zachodniej zaś części (pod Krakowem) oolitów identycznych z dolno-bawarskie- 

 mi. Podczas epoki górno-kellowej skiej i następnych wpływ południowo- nie- 

 miecki staje się widocznie przeważającym na całej przestrzeni polskiego jurajskie- 

 go morza. 



Podobne przypuszczenie o współczesnem połączeniu polskiego basenu 

 z Pd i PnZ niemieckiemi basenami staje się tern prawdopodobniejszem, że dosze- 

 dłem do podobnegoż wniosku również i w zesztorocznem sprawozdaniu na pod- 

 stawie zbadania zupełnie innej grupy utworów jurajskich Polski. 



Przypuszczenie możliwości połączenia basenu jurajskiego Polski z PnZ 

 niemieckim, poraź pierwszy zostało wypowiedzianem przez Uhliga, jakkol- 

 wiek w innych rozmiarach, co łatwo wyjaśnić tern, że autor opierał się wyłą- 

 cznie na znajomości jury krakowskiej. Uhlig mniema, iż basen Polski był 

 połączony z basenem północnym tylko w epoce niższego doggeru, później zaś 

 na sią piło zalanie przez morze poludniowo-zachodnie '). 



>j Uhlig. Die JurahilduDgen in der Umgebung v. Briinn. 1881; str. 143. 



