22 



DZIAŁ II. GIEOLOGIJA. 



Co się tyczy stosunku polskiej jury do bałtyckiej i śródziemnej, raa- 

 teryjał przezemnie zebrany nie daje mi żadnych nowych wskazówek, tak iż 

 dawniej już wypowiedziane przez prof. Roemera i Neumayera zdania w tej 

 kwestyi pozostają, w swej mocy. Obaj uczeni oświadczają się za przypuszcze- 

 niem łączności polskiego basenu z nadbałtyckim '). 



Co się zaś stosunku polskiego basenu do śródziemnego tyczy, dla okre- 

 ślenia takowego, zdaniem prof. Neumayera 2 ), niema jeszcze dostatecznycb fa- 

 któw, co widocznie i do dnia dzisiejszego się nie zmieniło, chociaż kellowej- 

 skie utwory śródziemnej prowincyi, zostały już w sąsiednich Karpatach znale- 

 zione i opisane przez Uhliga 3 ). 



Na zakończenie pozwolę sobie powiedzieć słów kilka o stosunku polskie- 

 go basenu w epoce osadzenia się warstw powyżej opisanych, do basenu rosyj- 

 skiego, który stanowi treść całego artykułu jednego z gieologów polskicb, 

 Teysseyrea, przetłumaczonej na język rosyjski w Dzienniku Górniczym (Gror- 

 nyj Żurnal) za rok ubiegły *). 



Jak wiadomo, kellowejskie utwory Rosyi przedstawiają tak wielkie po- 

 dobieństwo do zachodnio-europejskich, że połączenie obu basenów w epoce ke- 

 lowejskiój, uważało się oddawna za bardzo prawdopodobne. Kwestyją sporną, 

 pozostawało jeszcze pytanie — gdzie się te baseny łączyły, przyczem uważano 

 zwykle jurę polską, za leżącą poza obrębem tego połączenia 5 ). Dopiero w osta- 

 tnich czasach daje się zauważyć nowy zwrot w tym kierunku °J, przyczem 

 wskazana wyżej praca Teysseyrea zawiera w sobie najbardziej szczegółowe 

 zestawienie fauny kellowęjskiej rosyjskiej i polskiej, chociaż nowych faktów, 

 dotyczących polskiej jury, w pracy tej niema. 



Główny wywód Teysseyrea, polegający na tern, że krakowskie oolity za- 

 wierają dość paleontologicznych na to dowodów, ażeby je uważać można było 

 za ogniwo łączące kellowejskie utwory rosyjskie i zachodnio-europejskie, tem- 

 bardzićj zasługuje na wiarę, iż autor gatunki pojmuje w ramach bardzo cia- 

 snych i że znajdował się przytem w wyjątkowo sprzyjających warunkach, ma- 

 jąc pod ręką olbrzymi materyjal paleontologiczny z obu miejscowości. 



Zebrane przezemnie i wyżej wyłożone dowody paleontologiczne najzu- 

 pełniej potwierdzają podobny pogląd na Jurę polską, ponieważ w liczbie zna- 



!) Rnemer. Geologie v. Oberscklesien, str. 276. Neumayr. Die Cepkalopoden-Faune v. Ba- 

 lin, str. 51. 



2 ) Neumayr. L. c. str. 50. 



a ) Uldig. Uber die fauna der rotheu Kellowaykaikes der penninseken Klippe. Jabrb. d. 

 K. K. G. R. A. Bd. 31. 1881. 



4 ) Teysseyre. Meskolko słow o jurskoj sistemie srednie-rtisskoj prowincii. Gornyj Żur- 

 nał. 1884. t. II. Maj. str. 258. 



5 ) Neumayr. Die Cephaiopoden-Faune v. Balin, str. 50. i d. Die Ornatkentkone von Tschul- 

 kowo etc. Geognost. Paliiontologischc Beitrage v. Beuecke. Bd. U. 1876. str. 337. 



°) Neuviayr. Uber klimatiseke Zonen wakrend d. Jura und Kreidezeit. Denksebr. d. Kais. 

 Akad. d. Wissensck, Bd. 47. 1883, str. 292. 



