FORMACY.TA JURAJSKA W POLSCE. 



23 



lezionych skamieniałości, opi/ócz znacznej liczby form kellowejskich i oksfordzkich, 

 wspólnych rosyjskim i zachodnio-europejskim warstwom, znajduje się też kilka 

 bardzo ciekawych form, jak np. Per. cf. Wischniakof fi, Per. mutatus, 

 Cosm. Proniae, Cos. aculeatum i Harp. pseudopunctatum, jakkol- 

 wiek bowiem z powodu złego zachowania, tożsamość ich z formami rosyjskie- 

 ini nie może być tymczasem stwierdzoną, w każdym jednak razie są. one bliż- 

 sze do rosyjskich, aniżeli do jakichbądź zachodnio-europejskich gatunków. 



Poszukiwania moje, stwierdzając główny wywód pracy Teysseyrea, nie 

 zgadzają się jednak z samemi jego wnioskami, polegającemi na tern, że połączenie 

 polskiego basenu z rosyjskim, trwając przez czas bathońskiego ') i dolno-kello- 

 wejskiego okresu, zostało przerwanem następnie przed osadzeniem się warstw 

 środkowo-kellowejskich i przeniosło się dalej na północ, przez czas trwania okre- 

 su górno-kellowejskiego i oksfordzkiego, poczem jeszcze dalej ku północy się po- 

 sunęło 2 ). 



Za podstawę do przypuszczenia o przerwaniu związku pomiędzy rosyjskim 

 i polskim basenem przy końcu epoki dolno-kellowejskiej posłużył Teysseyreowi 

 dawniej jeszcze wskazany przez prof. Neumayra 3 ) brak w oolitach krakowskich 

 Step hanoce ras co r on a tum. Skamieniałość tę znalazłem jednakże w glaukoni- 

 towych warstwach koło Częstochowy, razem z formami pokrewnemi z fauną ro- 

 syjską, co dozwala mi przypuszczać, że połączenie, polskiego i rosyjskiego basenów 

 istniało jeszcze prawdopodobnie i w epoce środkowo-kellowejskiej, ponieważ 

 wszystkie te .skamieniałości spotykają się w Polsce, w warstwie, której fauna składa 

 się przeważnie z form środkowo-kellowejskich, w Rosyi zaś napotykają się w po- 

 ziomie Per. mosąuensis i Per. mutatus, odpowiadających podług Laguse- 

 ) a 4 ), również warstwom środkowo-kellowejskim. 



Pośrednie potwierdzenie tego wniosku, można, zdaje mi się, znaleść w sa- 

 mym artykule Teysseyrea, ponieważ formy, na których opiera autor związek kra- 

 kowskich oolitów z kellowejem rosyjskim, nie są charakterystycznemi gatunki 

 dolno-kellowejskiemi, lecz należą raczej do form nowszych, jak to, co do jednej 

 z nich (Cosm. Fuchsi) już przypuszczał prof. Neumayr 5 ). 



Co do pozostałych wywodów Teysseyrea, dotyczących polskiej jury tylko 

 w części i to głównie wyższych jej poziomów, zastanawiać się nad niemi tutaj dłu- 

 go nie uważałbym za właściwe, wspomnę tylko nawiasem, że znalezione przeze- 

 mnie w warstwach kordatowych Peltoceras atletoides Lag. i Per. cf. Sa- 

 bineanus Op., jak również obecność w Polsce warstw z Per. virgatus Buch., 



') Dowodów faktycznych połączenia obu basenów w okresie bathońskim. o ile mi się zdaje 

 niema, obecność bowiem w rosyjskiej jurze utworów bathońskich dotychczas nie została dostate- 

 cznie dowiedziona,. 



2 ) Teysseyre. L. C. str. 281. 



3 ) Neumayr. Ornathenthone v. Tschulkowo, str. 337. 



4 ) Lagusen. Fauna jurskich obrazowani) Rjazanskoj gubernii. Trudy Gieołogiczeskago 

 Komitcta. T. I. N. 1. 1883, str. 13. 



& ) Neumayr. Die Cephalcpoden-Faune von Balin, str. 54. 



