24 



DZIAŁ II. GJEOLOGJ.TA. 



mocno przemawiają przeciwko poglądom Teysseyrea, jakoby połączenie basenu 

 rosyjskiego z zachodnio-europejskim, stopniowo przesuwało się ku północy, tak iż 

 w epoce osadzenia się warstw wirgatowych, leżało gdzieś daleko na północy. 



Odsłonięcia górno-jurajskich utworów zbadanego przezemnie terenu tworzą 

 pasmo, rozszerzające się ku północo-zachodowi i dotykające od północo-wschodu 

 pasma wychodni utworów środkowo-jurajskieh. 



Cała masa utworów, leżących powyżej warstw z Cardioceres Lamber- 

 ti, składa się z wapieni, przyczem w dolnych warstwach przeważają marglowate 

 odmiany wapieni, górne zaś tworzą warstwowanc wapienie oraz wapienie podo- 

 bne do kredy, bogate w krzemionkę, która się też niekiedy wydziela w postaci 

 konkrecyj krzemienia i chalcedonu, dochodzących do dwu sążni średnicy. Oprócz 

 wychodni naturalnych, obnażenia górno-jurajskich wapieni bardzo często udawało 

 mi się oglądać w kamieniołomach, z których dobywają się zwykle miękkie wapie- 

 nie, bogate w skamieniałości i rzadko znajdowane w postaci obnażeń naturalnych. 

 Dzięki obecności w badanej okolicy znacznej ilości tych kamieniołomów, udało mi 

 się zebrać bardzo obfity materyjał paleontologiczny, dozwalającymi w górno-ju- 

 rajskich utworach polskich przeprowadzić bardzo dokładne podziały na oddzielne 

 poziomy, znacznie różne od ustanowionych dla tych pokładów przez prof. Roeme- 

 ra podziałów. 



Niepodobna mi w niniejszem sprawozdaniu wyliczyć wszystkich zebranych 

 przezemnie w tym kierunku faktów, coby znacznie powiększyło objętość referatu, 

 powierzchowne zaś przedstawienie otrzymanych rezultatów również jest niedogo- 

 dnem, ze względu na okoliczność, że znajdują się one w sprzeczności z panuj ąceini 

 w literaturze pod tym względem pojęciami o górnej jurze polskiej. Dlatego też 

 ograniczę się tylko wskazaniem, że pomiędzy górno-jurajskiemi utworami kra- 

 kowsko- wieluńskiego grzbietu, należącemi bez wyjątku do typu scyphiowego, zna- 

 lazłem warstwy, które na podstawie skamieniałości w nich zawartych, okazały się 

 niewątpliwie współrzędnerni z poziomem Op. tenuilobata. Przytem warstwy 

 wzmiankowane zajmują takie położenie batrologicznc, że cała masa skalistych 

 wapieni, a conajmnićj znaczniejsza ich część, leży ponad niemi, tak, iż należy 

 dla nich przyjąć wiek również kimerydzki '). Tymczasem dotychczas górno-ju- 

 rajskie warstwy krakowsko-wieluńskiego grzbietu, były zaliczane w całości przez 

 uprzednich badaczy do oksfordu, a na braku w tej okolicy warstw nowszych, bu- 

 dowano cale hipotezy o przerwaniu w końcu oksfordu łączności pomiędzy polskim 

 i południowo-niemieckim basenem -). Tymczasem znaczne części tych warstw 

 pseudo-oksfordzkich zaliczyć należy do kirnerydżu. 



Oprócz pasma, wchodzącego w skład grzbietu krakowsko-wieluńskiego, 



0 Wyrażenie „kimmeridge" stosuję do utworów leżących powyżej poziomu z Peltoc. 

 b i m a m matnm. 



'-) Uhlig. Die Jurabildungen iu der Umgebung von Briinn. 1881. str. 33. 



