34 



DZIAŁ II. G1EOLOGIJA. 



wych, Cóte d*Or w Burgundyi, Mont Pilas w Jorez i część jury na lewym brzegu 

 Renu — za wjalżwignięty pomiędzy utworzeniem się jury i kredy, albowiem w wy- 

 sokich dolinach podłużny cli jury dolne warstwy kredowe (tak z w. neocomien), le- 

 żą niezgodnie na wy niesionycli warstwach wapienia jurajskiego i dlatego, że na 

 lewym brzegu Elby pomiędzy Meissen a Pirną, tak zwany wapień plaueński po- 

 kryAva poziomo starsze ogniwa. Jeśli więc góry Sandomierskie zostały również 

 wyniesione pomiędzy utworem jurajskim a kredowym, to w podobny sposób ła- 

 two wnieść możemy, że i one należą do owego 7-go systemu Beaumonta, jakkol- 

 wiek ich linije rozciągania się zbaczają od siebie pod kątem prostym. Jednakże 

 przeciwko takiemu wnioskowi istnieje tyle wątpliwości, że należy go uważać za 

 błędny. 



Niemówiąc już o górach Cóte d'Or i Jorez, których specyjalne stosunki 

 znam zbyt mało, muszę wystąpić zupełnie stanowczo przeciwko zaliczaniu do tego 

 systemu całości gór Kruszcowych. Nigdzie tu niema (z ."wyjątkiem jednego punktu 

 pod Hohustein, o którym zaraz powiemy) podobnie jak w Sudetach, jawnie ro- 

 zwiniętych ogniw formacyi jurajskiej, wskutek tego, ponieważ widzimy piasko- 

 wiec kostkowy, wapień plaueński, zalegające przekraczaj ąco w kierunku PnZ ku 

 PdW od Miśnii (Meissen) aż do Blańska w Morawii, na starszych warstwach skał 

 wschodnich gór Kruszcowych oraz Sudetów, więc wskutek tego, powtarzam, jest 

 zbyt śmiałym i jawnie mylnym wniosek, każący uważać góry Kruszcowe rozciąga- 

 jące się od PdZ ku PnW za wyniesione pomiędzy powstaniem jury a kredy. Po- 

 dobnie jak sam Beaumont w ostatnich czasach zmuszony był do uznania w Pire- 

 nejach 4 oddzielnych epok wyniesienia, tak też musi się stać i z górami Kruszco- 

 wemi. Urodzony u ich północno-zachodniego podnóża wpośrodku ich rozlicznych 

 utworów porfirowych i wskutek poszukiwań w wieku młodzieńczym obeznany do- 

 kładnie z tym stokiem, jestem mocno przekonany, że nietylko przekraczające za- 

 leganie ćwikowskiej (Zwickauer) formacyi węglowej na przewróconych łupkach 

 przechodowych, jest wskazówką daleko dawniejszego wyniesienia, ale nadto, że 

 i inne, bardzo mu bliskie, miały miejsce. Spojrzawszy na 14 i 15 stronicę gieolo- 

 gicznej karty Saksonii, zobaczymy, że poziome ulawicenie Czerwonego piaskowca 

 (Rothliegendes) na głowach warstw, stromo przewróconych, formacyi węglowej pod 

 Hainich do wodzi już drugiego wzniesienia tej części gór, ale przed utworzeniem czer- 

 wonego piaskowca 1 ), zawarte zaś w nich głazy granulitowc, a jeszcze więcej naokoło 

 góry Weisstein usypany wał łupkowy, dowodzą jeszcze może starszego wzniesienia, 

 podczas lub po utworze szarowakowym 2 ). Potwierdza to dalej poziome ułożenie 

 piaskowca czerwonego, cechsztejnu i piaskowca pstrego na pochylonych warstwach 

 łupku i porfirach od Merany przez Altenburg, Frohburg aż do Gaithain i w oko- 

 licy Miigeln, a nadto zaleganie rochlickiego porfiru na poziomych warstAvach czer- 

 wonego piaskowca i przebicie się czerwonego porfiru felzytowcgo przez cech- 

 sztajn pod Oberstein i Schwalnitz, oraz żyła zbitego czerwonego porfiru felzy- 

 towego w zielonym porfirze Tummelbergu około Wurzen, dowodzi bardzo jasno, 



') Neumann. Erliiuterungen cl. Geogn. d. K- Sachseti IV, Heft. p. 86. 

 J ) Patrz Neumann, w Karat. Archiv. d. Miner. VI, p. 2S8. 



