NOWE PRZYCZYNKI DO GIEOGNOZYI POLSKI. 



35 



że ponownie po utworzeniu się starszych warstw osadowych przebijały sic skały 

 i następowały wyniesienia. Wyniesienie więc gór Kruszcowych aż do ich wscho- 

 dniego stoku ku dolinie Elby, oraz będących z niemi w związku, stromo ku doli- 

 nie Menu spadających gór Fichtel, należą po większej części do systemu wyniesie- 

 nia Hundariicku przed osadzeniem się formacyi węglowej, oraz do systemu nider- 

 landzkiego po osadzeniu się formacyi węglowej ale przed osadzeniem się cech- 

 sztajnu. 



Gdy zaś dalej wykazano ostatnio wzdłuż doliny Elby,na jej prawej stronie, 

 ale nie w kierunku gór Kruszcowych od PnZ ku PńW, ale w zpełuie przeciwnym, 

 zgodnie z kierunkiem Sudetów od PnZ ku PdW, że w tym kierunku granit i gra- 

 niczące z nim formacyje łupkowe górnych Łużyc, otoczone są z obu stron podnie- 

 sionemi warstwami piaskowca kostkowego, że granit rozlał się na piaskowcu ko- 

 stkowym, a przytem jednocześnie pod Hohnszteinem wyniesioną została oderwana 

 partyja wapienia jurajskiego w ten sposób, że otrzymała położenie na piaskowcu 

 kostkowym i pod granitem, to jasno stąd wynika: 



Że wiek tego nowego wyniesienia na wschodnim krańcu gór 

 Kruszcowych, należy uważać za jednakowy z Avyniesieniem 

 9-go systemu Beaumonta, to znaczy z wyniesienien Pire- 

 nejów i Apeninów '). 

 Gdy dalej na tym samym ostro-odciętym krańcu gór Kruszcowych, na le- 

 wym brzegu ELby pomiędzy skałami węglowemi drezdeńskiemi a piaskowcem bru- 

 natnym nie istnieje żadna inna skala, a ostatni leży przekraczaj ąco na starszych 

 łupkach, to wynika stąd tylko, że ta część gór przed utworzeniem się kredy leżała 

 jeszcze w głębszym poziomie i dopiero po nim powolnie się wyniosła, niezmic- 

 niając prawie poziomego położenia warstw piaskowca. Wreszcie Naumauu zauwa- 

 żył, że stromo podniesione warstwy wapienia plaueńskiego i piaskowca kostkowe- 

 go pod Mariaschein, Liesdorf i Weilgen około Aussig, na południowem podnóżu 

 gór Kruszcowych, dają wskazówkę jeszcze nowszego wyniesienia *). 



Niema więc ani jednego faktu, któryby mógł upoważnić do przeniesienia wy- 

 dzwignięcia całych gór Kruszcowych, lub choć jednego z ich rozlicznych wyniesień, 

 wyraźnie do czasu pomiędzy utworzeniem się jury i kredy i gdy z tego powodu 

 porównanie: 



Sandomierskiego systemu gór z systemem gór Kruszcowych, 

 uznać należy za niemożliwe, to tern bardziój nie możemy się 

 odważyć zaliczać go do dalszych i mniej podobnych pozo- 

 stałych ogniw siódmego systemu E. de Beaumonta. 

 Natomiast wyraziłem dawniej już zdanie: 



Że system gór środkowo-polski i sandomierski jest dalszym 

 ciągiem północno-wschodniego systemu gór niemieckiego, 

 jak to wybornie wykazał v. Buch. Tenże sam kierunek, 

 taka sama równoległość łańcuchów gór i warstw, tenże sam 



') B. Gotta. Geognostische Wauderungen. 2 Haft. 1838 p. 47 s. 

 J ; Karstena Archiv. d. Min, VI, str. 28^. 



