1'2 DZIAE III. BOTANiKA. 



jedzie dnem głębokiego jaru Uszycy, wyginającego się to w jednę to w drugą stro- 

 nę. Nadrzeczna dolinka ma niekiedy około pół kilometra szerokości. A że Uszy- 

 ca wzbiera i dolinkę użyźnia namułem czarnoziomu spłókanego powyżej, więc na 

 nabrzeżu bujnie rośnie kukurydza i ogrodowiny przy chatach porozrzucanych 

 wśród sadów na pochyłościach jaru. Chaty te należą do pierwszej wsi za Sokul- 

 cem, Czuhoru, który chyba więcej niż milę ciągnie się w jarze. Niekiedy szczątki 

 ze zburzonej formacyi kredowej, zasypiiją kamieniami dolinkę, niekiedy występują 

 z ziemi obnażenia syluru. 



Za Czuhorem, w pięknem położeniu, leży osada starannie zagospodarowana, 

 otaczają ją świeżo założone ogrody i dość obszerne winnice, pierwsze jakie spotka- 

 łem na Podolu. Przechodzący Avieśniak nazwał to miejsce Bursuczem, ale tej na- 

 zwy nie znalazłem potem na najszczegółowszćj mapie. W Spisie jej nie kładę, ale 

 piszę: osada poniżej Czuhoru. 



Następuje wieś Rako łupki. Tu łowy, jakich nigdy dotąd nie widziałem. 

 Kilkoro dzieci w rzecznym czarnym namule szuka gorliwie i zdobycz na brzeg na 

 jeden stos wyrzuca. Przy stosie stoją garnki i siedzą kobiety z nożami, szj r bko 

 roztwierając skorupy złowionych przez dzieci rzecznych małżów i obnażone mię- 

 czaki wkładają do owych garnków. Wiozący mnie wieśniak objaśnia, że z goto- 

 wanemi skojkami (Unio) najsmaczniejsza mamałyga. 



Za Rakołupkami na pochyłości jaru, cienisty las, należący do wsi Krzyw- 

 czan, w którym poraź pierwszy spotkałem dziko rosnący klon tatarski, ze swemi 

 pięknie purpurowo zabarwionemi skrzydlakami. 



Za lasem, już niedaleko do Starej Uszycy i do Dniestru. 



Stara Uszyca, dawniej bez dodatku Uszyca, ma około 3000 ludności. Nie- 

 gdyś była starostwem, dziś jest miasteczkiem podupadłem. 



Rano 5 Lipca, wyjeżdżając z Uszycy, miałem zamiar, droży nką wiodącą nad 

 samym brzegiem Dniestru, dostać się do Kałusza, położonego poniżej, że jednak 

 niedawny wielki wylew popsuł zupełnie tę dolną drogę, więc trzeba było na 

 wierzch dniestrzańskiego jaru się wydobyć. Niełatwo to przyszło wiozącym mnie 

 szkapiętom. 



Boki dniestezańskiego jaru strome, wysokie; dróżka wiodąca na wierzch 

 i cała miejscowość, zasypana krzemieniami. Roślinność bardzo uboga; dwie tylko 

 przedstawicielki flory, bez końca nasuwają się pod oczy: zwyczajny oset i macie- 

 rzanka bazylikowa (Thymus Acinos L.). 



Wydobywszy się na wierzch, wózek już się równo toczy po wysoczyznie 

 czarnoziomu, a obejrzawszy się, widać w dole Uszycę i Dniestr, zaciśnięty bezle- 

 śnemi, kainienistemi wzgórzami. 



Pierwsza wieś przy drodze była Perzówka, położona na równinie. Przy 

 cerkwi znajomość z żeleźniakiem bulwowym, (Phlomis tuberosa L.), wielką 

 wargową rośliną. 



Za Perzówką, drożynka się rozdwoiła. Na prawo szła więcej wyjeżdżona 

 w pola, na lewo ku zaroślom. Wybrałem kierunek na lewo i dostałem się do pię- 

 knego jaru. Tu odbyłem długie, piesze przechadzki po nieskoszonych jeszcze, za- 



