fRZT NOTATY K. ŁAPCZYŃSKIEGO. 



13 



drzewionych sianokosach. Roślin było dosyć. W spisie nazywam to stanowisko: 

 leśne sianokosy przy chutorze należącym do Łoj owiec. 



Po przeciwnej, niż jar, to jest po wschodniej stronie chutoru, leżą sianoko- 

 sy, jakby stepowe, mało gdzie zacienione krzakami, nie wiem do jakiej wsi należą- 

 ce. Tu znowu roślin dosyć, a w spisie stanowisko to nazywam: stepowa łąka, przy 

 chutorze, należącym do Łoj owiec. 



Boczna drożynka zaprowadziła mnie stąd na dniestrowe wybrzeże. Z tej 

 samej wysokości, na którą wzniósł się wózek w Uszycy po krzemienistej dróżce, 

 teraz trzeba się było mozolnie spuścić na dół po wyboistej, gliniastej drodze. Po 

 kwadransie hamulec u kół został zdjęty, znalazłem się nad samym Dniestrem, we 

 wsi, którą mi nazwano Chrebtówką, ale nazwy tej na najdokładniejszych mapach 

 nie znajduję. Stąd brzegiem Dniestru pojechałem do Kałusza. Dróżka nie lepsza 

 od karpackich, ciągnie się po pochyłości dniestrzańskiego jaru. Wciąż rzeka na 

 prawo, a na lewo kamienisty, jałowy, rzadko gdzie krzakami porosły, pochyły bok 

 dniestrzaiiskiego wąwozu, służący za pastwisko dla bydła. 



Miasteczko Kałusz leży blisko ujścia Kalusiku do Dniestru. Niektóre 

 mapy nazywają rzekę tak jak miasteczko Kałuszem. 



O dwadzieścia kilka km powyżej, leży nad Kalusikiem miasto powiatowe 

 Nowa Uszyca, dawniejsze Letnio wce, pod szerokością 48° 50' 14" i długością od 

 Paryża 24° 55' 58". 



Poniżej Kałusza, wzgórza naddniestrzańskie mają łagodniejsze spadki i od- 

 suwają się dalej od rzeki; krzemiennych zasypów nie widać, kraj ma weselsze 

 oblicze. 



O kilkanaście km na wschód od Kałusza, ciągnie się, prostopadle, jak zwy- 

 kle do Dniestru, jar bardzo piękny, cały lasem zarosły: Głębówka. Na mapie 

 Chrzanowskiego znowu tej nazwy nie znajduję. Tędy przechodzi granica powiatu 

 nowo-uszyckiego i mohiłowskiego. 



Za Grłębówką ku wschodowi, w znacznej od Dniestru odległości, na wyso- 

 czyźnie, na miejscu mniej więcej równem, leży Berezówka, typowa wieś podolska, 

 mająca 703 gospodarzy, otoczona sadami jak lasem. 



Jeszcze dalej na wschód, jar sporej rzeki La da wy i nad jej brzegami mia- 

 sto Jaryszew. 



Na połowie drogi między Jaryszewem i Mohilowem, usiane kwiatami leśne 

 sianokosy, należące do wsi Serebryi. 



Miasto powiatowe Mobilów, leży przy ujściu Derły do Dniestru, pod sze- 

 rokością 48° 26' 36" i długością od Paryża 25° 27' 6". Mobilów założony został 

 w XVI wieku przez Stefana Potockiego, zięcia hospodara Multan Jeremiasza Mo- 

 hiły. W r. 1596 spalony przez kozaków pod Nalewajką. 



Dziś ludność dochodzi do 20000, podwojona w ciągu ostatnich lat 20. Ży- 

 dów między różnorodnemi mieszkańcami najwięcej. 



W Mohilowie miał stanąć jeden z owych siedmiu mostów Halila baszy, pro- 

 jektowanych po zdobyciu w r. 1672 Kamieńca i Podola przez Turków. 



Dniestr pod Mohilowem nie jest już tak zaciśnięty nadbrzeżnemi górami, 

 jak pod Starą Uszycą. Boki dniestrzańskiego jaru, zaczynają się jeszcze więcej 



