166 



DZIAŁ III. ZOOLOG JA. 



brzegu przednim z długiemi, łukowato zagiętemL odstajacemi, żółtemi szczecinia- 

 stemi włoskami, tylna para posiada takie same włoski na brzegu tylnym; krętarze 

 wszystkich nóg brunatne, uda brudno-miodowo-żółte, tylne i średnie u wierzchoł- 

 ków z wysoką, brunatną obrączką. Golenie wszystkich nóg brunatnawo-żółte, ku 

 wierzchołkowi tak jak stopy brunatne; tylna i środkowa para opatrzona dwoma 

 rzędami krótkich tęgich, czarnych, na stronie tylnej cierni; przednie nogi najkrót- 

 sze, średnie dłuższe, tylne najdłuższe; tylne golenie dwa razy dłuższe od przednich, 

 owłosienie nóg mierne nieodstające, żółto-brunatne. Stopy u wszystkich nóg 

 prawie równej długości; stopy przednich nóg półtora raza tak długie jak golenie; 

 u podeszew oprócz u włosienia znajdują się delikatne szczecinki. Na przednich 

 goleniach jest po jednej ostrodze, na średnich i tylnych po dwie, ceglasto-żółte. 



Odiołók, Cienki, długi, walcowaty, nieco z boków spłaszczony, siedmio- 

 członkowy (z których sześć tylko widocznych, siódmy zaś tylko od dołu widzial- 

 ny), czarno-brunatny, połyskujący, z uwłosieniem dość długiem, ukośnie, odstają- 

 cem ciemno-brunatnem; drugi, trzeci i czwarty pierścienie grzbietowe odwłoku na 

 przednich i tylnych swych brzegach są żółto obrzeżone, barwa żółta na bokach 

 znacznie się rozszerza; niekiedy i piąty pierścień z takiemże obrzeżeniem lecz 

 węższem. Zapładniacz (hypopygium) wystający, jajowatego kształtu, dosyć 

 znacznej wielkości, niewciągający się wewnątrz odwłoku, u podstawy miodowo- 

 żółty, u wierzchołka brunatny; kleszczyki (forcipes) podwójne, składają się 

 z cęgi górnej i dolnej. (Tab. IV fig. 4, 5, 6, 7). 



Skrzydła. Jajowato-okrągłe, nie wystające poza odwłok, czarniawo-szare, 

 mikroskopijnie uwłosione, żyłki czarno-brunatne, przednie aż do żyłki łokciowej; 

 żyłka łokciowa, szczeblik środkowy i część podstawowa żyłki pleszkowej grubsze 

 od pozostałych; zgrubiały jest także główny pień żyłki tylnej. Żyłka rami enna 

 (co sta) przedłużona poza ujście „żyłki łokciowej (v. cubitalis), prawie do 

 wierzchołka skrzydła dochodząca; żyłka międzystojna (v. mediastinalis) wpa- 

 da do żyłki podramiennej (v. radialis), prawie w połowie jej długości, znacznie 

 poza gałązką nasadową żyłki łokciowej (obere Gabelzinke d. 3-en Langs- 

 ader) w l / 3 części tylnej długości komóreczki. Koinóreczka (zellchen) wła- 

 ściwa grupie Sciophilinów, trapezo kształtna, w swej największej długości mierzo- 

 na na żyłce podramiennej (v. subcostalis) 2 3 /i razy tak długa jak szeroka. Żył- 

 ka łokciowa (v. cubitalis) łagodnym łukiem przebiega do swego ujścia. Podsta- 

 wa widełek żyłki pleszkowej (v. discoidalis) leży prawie pod kątem dolnym 

 i zewnętrznym komóreczki, główna gałązka widełek żyłki pleszkowej. jest prawie 

 pięć razy dłuższa od jej podstawy (trzonka) i bardzo nieznacznie esowato zgięta. 

 Żyłka tylna (v. posticalis) mocno łukowato zagięta, rozgałęzia się daleko przed 

 ujściem szczeblika środkowego (v. transver s a media), widełki same bardzo 

 szeroko otwarte. Żyłka kuprowa (v. analis) podwójna, dość gruba, daleko po 

 za podstawą widełek żyłki tylnej urwana; żyłka pachowa (v. axillaris) delikatna, 

 dosyć długa. (Tab. IV fig. 2). 



Dwa (5 klapałem av Czerwcu 1884 r. na Białorusi w lasach świerkowych 

 we wsi Zaczernić 



Heritoigia n. g. Cechy określone w powyższym opisie gatunku są ce- 

 chami rodzajowemi; dodać winienem tylko, że r. Hertwigia różni się od Te- 



