PRZYCZYNEK BO FAUNY OWADÓW H. DZIEDZICKIEGO. 



167 



tragoneura długością i miejscem ujścia żyłki iniędzystojnej, jako też rozwidle- 

 niem żyłki tylnej i kierunkiem żyłki łokciowej, od innych zaś Sciophilinów różni 

 się tern, że żyłka międzystojna u ostatnich wpada do żyłki ramiennej, gdy u Hert- 

 wigia takowa łączy się z żyłką podramienną; od Paratinia różni się tą samą cechą 

 eo i od innych Sciophilinów, a także budową głaszczek i cierniami na średnich 

 i tylnych goleniach. 



Eurycera flava n. sp. 



(5 9 Meilina, thorace nitido, seocto et septimo segmentis ahdominis et posterio- 

 ribus marginibus reliquorum nigrifuscis, alis flavescente griseis, magna 

 fusca macula a/pice ornatis. 



Long. corp. $ 3,4 — 3,7 mm; long. alar. 3 — 3,3 mm. 



„ „ 9 3,6 — 4,7 mm; „ „ 3,1 — 4,2 mm. 

 (Tob IV. fig. 8—15.) 

 (5 Miodowożółty. Głowa w tułowiu głęboko osadzona, czoło i ciemię żółte, 

 z przylegaj ącemi włoskami żółtemi; na tem ostatniein jest duża plama trójkątna 

 ciemno-brunatna, mająca za podstawę oczki. Twarz żółta, guzowato wystająca, 

 trąbka i głaszczki jasnożółte, ostatnie wystające, zakrzywione, czteroczłonko we; 

 pierwsze trzy członki krótkie, pierwszy z nich trochę dłuższy formy gruszko watej; 

 czwarty cienki najdłuższy, prawie tak długi jak trzy pierwsze. Oczy podługowa- 

 to okrągłe, na wewnątrz przy rożkach nieco wycięte, oczki trzy w jednej ułożone 

 linii, środkowe mniejsze. Rożki szerokie wystające, krótsze od głowy z tułowiem 

 razem wziętych 2 — 14 członkowe; członki podstawowe kielichowatej formy żółte; 

 członki biczykowate mocno z boków spłaszczone, znacznie szersze aniżeli długie 

 (półtora raza szersze); pierwszy członek biczykowaty najdłuższy, ostatni formy 

 szyszkowatej; od pierwszego do piątego żółte, dalsze ciemniejsze, końcowe zaś 

 brunatne; pokryte mikroskopijnemi włoskami. 



Plecy. Krótkie, dosyć wysoko sklepione, błyszczące, czysto miodowo-żółte, 

 lub też z trzema rozdzielonemi paskami, z których środkowy bardzo blady docho- 

 dzi do brzegu przedniego, boczne zaś brunatne, z przodu skrócone zwężają się ku 

 tyłowi i stopniowo ciemniejąc dochodzą do tarczki; albo też widocznemi są tylko 

 części bocznych pasków bardzo słabo zabarwione przy podstawie tarczki; całe ple- 

 cy są pokryte cienkiemi deiikatnemi odstającemi żółtemi włoskami; szczeciny są 

 delikatne i niemożebne do oznaczenia zapomocą lupy. Boki tułowia żółte łub 

 brunatna wo żółte; zaplecze krótkie spadziste, miodowo-żółte; na środku jego jest 

 plamka brunatna, formy wąskiego trójkąta podstawą obróconego do tarczki, 

 wierzchołkiem zaś dochodzącego do wierzchołka zaplecza; niekiedy znów plamka 

 owa jest tak dużą, że całe zaplecze przedstawia się w kolorze brunatnym; w in- 

 nych razach jest tak małą i bladą, że zaledwie rozpoznać się daje. Tarczka mała 

 czysto miodowo-żółta, z deiikatnemi żółtemi szczecinkami na końcu; czasami znaj- 

 duje się na niej duża trójkątna plamka idąca od podstawy do wierzchołka, pod- 

 stawą zwrócona do podstawy tarczki, lub też widać tylko małą brunatną plamecz- 

 kę u podstawy tarczki. Przeźmianki jasnożółte, z główkami pałko watej formy. 



Nogi. Długie, dość tęgie; biodra miodowo-żółte u Avierzchołków brunatne, 



