MATERYJAŁY DO FAUNY SKORUPIAKÓW Z. FISZERA. 



199 



znacznie silniej niż u samicy i przewyższa piat szczytowy prawie o polowe. Piat 

 ten jest na kilku przednich parach odnóży ze strony wewnętrznej ostro karbowa- 

 ny, ze strony zewnętrznej zaś delikatnemi ale długiemi wioskami okryty. Na dal- 

 szych odnóżach rozszerza się on podobnie jak i inne, przyczem ślady uzębienia 

 pozostają tylko na wierzchołku po stronie wewnętrznej. 



Płat następujący b (drugi płat zewnętrzny), który brzeżnym zewnętrz- 

 nym naj odpowiedniej nazwać byłoby można, jest na kilku przednich parach 

 odnóży prawie niewykształcony. Wyróżnić go jednak zawsze można jako 

 łukowato wygiętą krawędź boczną nawet na pierwszej parze odnóży np. u Prze- 

 kopnicy lubelskiej. Na drugiej parze (pierwsza para tak nazwanych odnóży 

 nożycowatych) widać już lekkie owłosienie brzegu, wszakże wyraźnie oddzielony 

 i wykształcony jest on dopiero na dwunastej parze i takim prawie niezmienionym 

 pozostaje na wszystkich następnych parach. 



Trzeci płat zewnętrzny największy i najdelikatniejszy rozwinięty jest już 

 należycie nawet na pierwszej parze i pokryty wzdłuż brzegu długiemi pierzastemu 

 włoskami. Tuż pod nim osadzony jest płat tak zwany pęcherzowy, którego brzeg 

 jest mocno zgrubiały lecz wcale nie owłosiony. Cztery te wymienione płaty ze- 

 wnętrzne na jedenastej parze odnóży, tworzą u samicy rodzaj torebki, albo raczej 

 puszki na jaja, gdzie pozostają przez pierwsze stadyja rozwoju. Wnosząc z poło- 

 żenia płatów możnaby przypuszczać, że płaty po sobie następujące, a mianowicie 

 a, b i c zrosły się z sobą dla utworzenia jednej połowy torebki, gdy wolny płat k 

 stano wi jej przykrywę. Prawdopodobnie jednak rzecz ma się nieco odmienni ej; 

 a mianowicie zrastają się zewnętrzne płaty a, b i c i tworzą jednę część puszki, 

 największy zaś płat c uchyla się ponad inne i zaokrąglony przykrywa z góry za- 

 warte av torebce zarodki. Ze taki porządek zrastania się rzeczywiście ma miejsce 

 dowodzić się zdaje następująca okoliczność, a mianowicie jak już wyżej wspom- 

 niałem pęcherzowaty płat k nigdy włosem nie bywa pokryty, zaś z całej torebki 

 tylko brzeg przedni boczny puszki powstały z trzech zrośniętych płatów jest nagi, 

 przykrywa zaś przeciwnie takiemi samemi włosami jest otoczona jak płat c. Jede- 

 nasta para nóg u samca ma kształt normalny, a płaty j ej są zupełnie tak sarno 

 wykształcone jak na innych odnóżach. 



Płaty wewnętrzne.- Płatów wewnętrznych jest 5 — 6. Jeden z nich nazwa- 

 ny płatem podstawowym (h) ma formę od innych nieco odmienną i jest niekiedy 

 z dwu części złożony, z jednej większej i drugiej mniejszej dodatkoAvej. Brzeg 

 jego dłuższy opatrzony jest kilkoma pędzelkowatemi szczecinkami, większa zaś 

 część krawędzi wraz z połową powierzchni osadzona długiemi pierzastemi włos- 

 kami i wydłużonemi karbowanemi ząbkami. 



Owłosienie płatów stanowiących główny trzon odnóży nie jest na Avszyst- 

 kich parach jednakowe. Cztery płaty listkowate Avewnętrzne d, e, f, g okryte są 

 Avłoskami gładkiemi pojedyńczemi; natomiast Avł'osy okrywające trzy płaty ze- 

 Avnętrzne a, b, ć i płat weAvnętrzny podstawoAvy h są pierzaste (Tab. XII fig. 1 r 

 i 1 s). PęcherzoAvaty płat & jest zupełnie nagi. 



PorÓAvnywając typoAVo zbudowaaą nogę Apusa z nogą innych rodzajów 

 liścionogich, można Avykazaó najzupełniejszą homologiją platÓAV, przyczem tożsa- 

 mość pojedynczych płatów da się prawię z największą ścisłością oznaczyć. Dla 



