O IMIONACH WŁASNYCH POLSKICH 



MIEJSC I LUDZI. 



przez 



Ąana Karłowicza. 



i. 



Cały zasób imion własnych polskich, tak rodowych jak i miejscowych, wy- 

 nosi, według przybliżonego obliczenia, około stu tysięcy. Połowa mniej więcej 

 tej ilości wspólną jest ze słownikiem polszczyzny potocznej; druga zaś stanowi 

 całość prawie odrębną, nader zajmującą i pouczającą. Posiada ona właściwą so- 

 bie fizognomiją wyróżniającą ją od innych sfer języka polskiego. Pewna ilość 

 cech głosowniowych, przechowanych z odległej starożytności i ukazujących się 

 obecnie tylko w gwarach, nieco odrębności w odmienni (morfologii), wiele w sło- 

 worodzie, a bardzo wiele w słowozbiorze, — wszystko to razem, a szczególniej 

 wzgląd ostatni udziela słownikowi nazwisk miejscowości i rodów naszych jakie- 

 goś szczególnego zabarwienia, łączącego w sobie odcienie starożytne z odgłosami 

 różnych gwar dzisiejszych. 



Dość zajrzeć do pierwszego lepszego spisu miejscowości polskich. Biorę 

 na chybił trafił garstkę dziwnie brzmiących imion: Dębe, Gadomiec-peronie, Ga- 

 domiec-trojany, Gadomiec-wyraki, Garlino-komunino, Gąsówka-ose, Gąsówka- 

 samochy, Gąsówka-moczydelki, Gąsówka-oleksin, Miecznikowo-miąchy, Mieczni- 

 kowo-kołaki, Perki-franki, P.-mazowsze, P.-lachy, P.-wypychy, P.-bujanki, Eut- 

 ki-mieszki, E.-regny, E.-borzymy, E.-łęki, Wółka-piecząca, W.-profecka, W.-py- 

 towska, W.-słopska i t. p. Mógłbym nie seciny, ale tysiące nazwisk wypisać, które 

 są oczywiście polskiemi, ale wobec tego języka polskiego, w którym codzień czy- 

 tamy, rozmawiamy i myślimy, wyglądają na coś niezrozumiałego i zagadkowego. 

 Częste używanie i osłuchanie się ściera w znacznym stopniu z nich tę barwę; lecz 



Pam. Fizyj, — Tora V. Dział IV, 3 



