46 



DZIAŁ IV. ANTROPOLOGIJA. 



ka. r. Izajewicz (w komedyi Korzeniowskiego „Żydzi"). Isajkowski. Zajaszewicz. 

 Zajkowski. Sajewicz. 



Izydor. Starosłowiańs. Sidort. m. od osnów Izydor — , Sidor — . r. Sidoro- 

 wicz. Sidorowski. 



Jakób. Staropols. Jakusz. (Bdp. 60. Stadn. 39). Starosłow. Jakov&. Pol- 

 skie ludowe: Kuba, Kubek i in. m. od osnów Jakub — Kub — •• Kubiczek. Ku- 

 biak. Kubczak. Kubiak. Kubacki. Kubicki. Kubecki. Jakobiak. Kubala. Jako- 

 wicki. Kupski? Koboszko? Kubniewski. Jakuszewski. Kuszewicz? Kuszewski. 

 Kuszkowski. Kuszczycki? Staropols. Jakobowic (Bdp. 60). 



Jan jest źródłosłowern niezmiernie i dawno rozgałęzionym. Gadka ludowa 

 krakowska powiada: v Patrzaj, jak wiele imion masz z jednego Jana: Janusza i Ha- 

 nusza, Iwana, Isztwana, Jonka, Jaśka, Jasinka, Jacka i Jasiątko; jeden ród: wołek, 

 ciołek, krówka i cielątko (Ivolberg, Krak. IV, 281). Mylnie dowcip ludowy za- 

 mieścił tu Isztwana. po węgiersku=Stefan i Jacka, zdrobnienie Hijacynta; 

 zdrobnienia powyższe nie wyczerpują, zresztą, całości spieszczeń naszych ludo- 

 wych; znajdujemy jeszcze: Janiczek, Jani eczek, Janeczek, Januleczek, Jaś, Jasio, 

 Jasieniek, Jasienek, Jasiunio, Jasieneczko, Jasieneczek, Jasineczek, Jasiczek, 

 Jasińko, Jasień, Jun (t. j. Jón z Jan, Kozpr. Akad. Krak. filol. IX, 116), 

 Jasiń, Hanys, Jasiulinek, Janasek, Janosik, Januś, Janiszek, Jasiunek (Zbiór 

 wiad. do antrop. II, 48), Jasiulo, Jasiuleniek, Jasiul, Jasiniek, Jasunio, Jasiulek, 

 Jasieczko, Janaszek, Jacho (Kolberg, Kujawy II, 285 N° 71), Janasz, Jano (Ate- 

 neum VI, 663); mamy tu czterdzieści dwie postaci, a pewno ze dwadzieścia opu- 

 ściliśmy. W zabytkach staropolskich spotykamy: Jan, Janek, Janko, Jankowie, 

 Janków ice, Janowicze, Janusz, Januszewic, Janusze wice, Januszów, Janichów, 

 Janik, Janików, Janina, Jar.lszew, Jasiek, Jaśko, Jasienica, Jasinino, Iwan, Iwa- 

 nowic (Bdp." Słown. 60 — 61, Jagicza Archiv, VI, 199). Utworzono nawet ni- 

 by słowiańskie imię z Jana: Janisław. Paprocki (Herby, 65. 116 — 117. 197, 201. 

 635) tę samą osobę nazywa Jankiem, Janikiem i Janislawem: Otoż dowód, że 

 w ten nawet sposób zesłowiańszczano imiona obce; myślę, że tąż drogą utworzył 

 się Benisław z Benedykta i parę innych. Od imienia Jana mamy też czasownik 

 janać t. j. mówić do kogoś po imieniu, niedodając „pan" (Kolberg, Krak. IV, 

 277. 280), oraz j ano winy = dzień św. Jana i in. Nie jestem w stanie wypisać tu 

 nietylko wszystkich pochodnych, ale nawet osnÓAV pochodzących od Jana; podaję 

 więc tylko formy ciekawsze lub mniej znane. Zdrobnienia czeskie: Jenec, Jenik, 

 Jesek, Hanek, Hajek, Haśek, Hanuś (Czasop. Muz. Cz. 1860, str. 155), Jenda, 

 Janda, Zanda (Jagicza Archiv. II, 709). Nazwiska rodowe mniej znane lub mniej 

 oczywiście z Janem pokrewne: Janiak. Jasiak. Janocha. Janusz. Janoszyc. (Kę- 

 trzyński, O ludn. pols. w Prus. 582). Jaszczak. Jonasiak. Iwaniak. Janak. Iwa- 

 cewicz. Jaszczyński, Jachowicz (m. Przezdziecko-Jachy, Jachowizna, Jacho- 

 wice, Jachówka). Jaszewski, Jaszowski, Jaszowicz, (m. Jaszów, Jaszowice, Ja- 

 szuny, Jaszkowo i t. d.). Jasiukowicz. Janota. (Jenike jest niemieckiem zdro- 

 bnieniem Jana). Jasieńczyk, Jasieński, Jasiński. Wańkowicz. Wańkowski. Wasz- 

 kiewicz. Waśkiewicz. Wasiutyński. Waśkowski. Iwański. Iwanowicz. Iwanicki. 

 Iwaszkiewicz i wiele innych. 



Jeremijasz, Jeremi. Ukraińsk. Jermoła, Jarmoła. Ramisz, Remisz? 



