50 



DZIAŁ IV. ANTROPOLOGIJA. 



pochodzenia; polacy zmienić mogli ukraińskie Matijko na Matejko, podług ana- 

 logii Andrij, dobródij obok Andrzej, dobrodziej. 



Melchijor. Lud. Majcber, Mojcbcr. Czesk. Melichar. Dolnołużyc. Mał- 

 char', Melkar' (Br. 10) m. Majcber. Majchry. Majclirówka. r. Majchrzak. 



Mikołaj. Ludowe: Mikola, Mikuła, Nykiel (zniemiecka), Mikolaszek, 

 Miś. Staropolsk. Micek (z r. 1412 „Miczek," Jagicza Archi w, YI, 213), Myczek 

 (Stadn. 118). Mikosz (z r. 1402, Stadn. 49), Mikoszek może i Kłos (Bdp. tamże). 

 Czeskie: Mich, Michek, Mikolaś, Mikul, Mika, Mikeś, Micka (Czasop. Muz. Czesk. 

 18G0 str. 155). Nazvviska rodowe Mika i Miko są. dziś jeszcze w częstem użyciu 

 u Czechów. Słowac. Mikulaś. Dolnołużyc. Kławś, Kławśeńc. Słówień. Nikoln, 

 Nikołaj. Serbs. Nikola, N iksa, Mik, Mikśić i in. (Miklosicz X, 287, 295). Ukraina. 

 Mykóła, Mykuła, Mykóika, Mykólcio. Białoruś. Mikołaj, Mikóła i in. Ros. ludo- 

 we mają na początku m zamiast n. Niemieckie: Niklas, Nikol, Nickel, Klaus, Klo- 

 se, Kloss, Klaas, Clawes, Łaus i inne. Węgiers. Miklas. Pochodnych nazw miej- 

 scowości i rodowych dużo posiadamy od osnów: Mikołaj — Nikołaj — , Michn — , 

 Mick— , Miczk— , Mikasz— ,Miklasz— ,Miklusz— , Mikłasz— , Mikłus— , Mikol— , 

 Mikoł — , Mikosz — , Miko w — , Miksz— , Mikul — ■, Mikuł; z odrzuceniem pierwszej 

 zgłoski: Kołacin lub Kołaczyn, Kołacz, Kołacze, Kołaczek, Kołaczew, Kołaczki 

 i t. p. Kołaczyce, Kołaczyn, Kołaki, Kołaszówka, Kołątki, Kołczyn, Kołek, Kol- 

 ki, Kółko i in. od osnowy Kółk — ; Kołowicze, Kołaczków, Kolanki? Kolankowo? 

 Kolanów? Kolanowice? Kolczyce, Kołczyn, Kolechowice, Kolenko? Kolencin, 

 (porówn. Kolędzin), Kolin, Kolińce, Kolińcz, Kolisze, Koliszowy, Kolkowo, Kol- 

 nica, Kolnik, Kolno? Koluehów, Koluszki, Kulczyce i in. od osnowy Kulcz — , 

 Kulesz — ? Kulewszczyzna, Kulice, Kulik — , Kulin — , Kulisz — , Kulk — , Kul — , 

 Kułacze i in. od osnowy Kułacz — , Kułak — ; Nikły (porówn. imię Nykiel, znane 

 już Rysińskiemu w przysłowiu „Bij Nyklu łgarze", toż Kolberg Krak. IV, 275, 

 oraz nazwiska rodowelNiklewicz, Nikłowski). Kłos — ? Kłus? - ? Klas — ? Kołoszyn, 

 Kołowa, Kołowce, Koły, Kołyszki. r. Mikolaszek (Spis uczniów w sprawoz. gimn. 

 Wadowickiego, 1877). Mikołajczak (Kolberg, Kujawy II, 315). Miklaszewski, Mi- 

 kolajewicz. Mikołajewski. Mikołajski. Mikorski? (zmiana 1 na r?). Mikosz, Mi ko- 

 sz a. Mikoszewski. Mikowicz. Mikulicz. Mikuliński. Mikułowski. Mikulski. Ni- 

 klewicz. Nikłowski. Miehniewicz. Michnowicz. Michnowski. Michorowski? Mi- 

 chowski? Micowski? Micuta? Miczucha? Kolankowski. Kolanowąki. Kolczewski. 

 Kolczycki. Kolczyński. Kolecki. Kolęcki. Kolenko. Kolicki. Koliczkowski. Ko- 

 liński. Kolkowski. Kolnicki. Kołaczkowski. Kołakowski. Koło? Kołowski. Ko- 

 łowski. Kołycz. Kołysko. Kolyszko. Kułak? Kułakowski. Kulczycki. Kulesza? 

 Kulewski. Kulikowski. Kuliński... wreszcie Mickiewicz. Rozwiodłem się nad 

 imieniem Mikołaj, aby dać obszerniejsze ramy nazwisku największego poety na- 

 szego, które zdaniem mojem, należy do pochodnych od Mikołaja. Podaliśmy już 

 wyżej postać polską z r. 1412: Micek; właściwie posiadamy ją w formie Miczek; 

 pan Kalina czyta to Mi ciek; mnie się zdaje, że raczej Micek czytać należy, a to 

 z następnych powodów: 1, w zabytku, który to imię zawiera cz wyraża tak dobrze 

 c zmiękczone, jak i niezmiękczone; na jednej stronnicy (tej właśnie gdzie Miczek 

 stoi, mianowicie 213 Arch. Jag. t. VI) widzimy obok Maczey (Maciej), braczó (bra- 

 cią), niocz^ (mocą), dziel niczy (dzielnicę), a nawet wryczil (wręczył); przy tej chwiej- 

 ności pisowni musimy się uciec dla ustalenia formy, do innego probierza, a tym jest 



