O IMIONACH WŁASNYCH J. KARŁOWICZA. 



51 



2, zasada w języku naszym zdrobniania imion na — (e)k: od osnów twardo zakoń- 

 czonych na — ek, a od miękko zakończonych na — iek. np. Bonko (od Bonawen- 

 turyj, Jacek (od osnowy Jac — ), w Jacenty =Hjacynt, Wacek (od osnowy Wac — 

 w Wacław), Wicek (od osn. Wic — od Wincenty) i t. d., ale Bońkb (od Boniface- 

 go), Jasiek (od osn. Jaś), Maciek od osn. (Mać — z Maciej); są wprawdzie zbocze- 

 nia od tego prawidła, wynikające ze zmięszania obu kategoryj, działa ono jednak 

 przeważnie; o, mamy nazwy miejscowe następne: Mickajcie, Mickańce, Micki, 

 Mickijany, Mielcie wicze, Mickiszki, Mickowszczyzna, w których wszędzie widzimy 

 c niezmiękczone, wprawdzie znajdują się one prawie wszystkie na Litwie i przy- 

 puszczać można, jak w nazwisku Mackiewicz, zamiast Mackiewicz, że w ustach 

 litewskich nieskłonnych do miękczenia c, zmiękczone ć przemieniło się na c; ale 

 jedna z osad zwanych Mickiewicze, znajduje się w powiecie Augustowskim, zalu- 

 dnionym przez polaków; gdyby więc nazwa jej pochodziła od Miciek, toby 

 brzmiała Mićkiewicze. Najważniejszym dowodem byłaby wiadomość, czy dzisiaj 

 jeszcze lud mówi Micek, czy Miciek; nie zdarzyło mi się tego ani słyszeć ani zna- 

 leść w znanych mi zbiorach rzeczy ludowych. 



Onesimos. Starosłowiańs. Onisim'1.. Ukraińs. Onysyin, Onyśkó, Onysz- 

 kó. r. Onyszkiewicz. Onichimowski? (porówn. ros, NahimovT>, NazimovŁ, Anisi- 

 mo\"Ł). Onyszko (Onuszko i Onoszko raczej = Onufry). Niszkowski? m. Onyszki. 

 Onyszczaki. 



Onufry. Ukrain. Onóprij (porówn. ukraińs. r. Onoprienko). r. Onoszko, 

 Onuszko (Stadn. 56). 



Paweł. Staropols. Paszek (Archiv Jagicza, VI, 199); Pasek, Pasko, Pasz- 

 ko (Bdp. Słown. 70; Stadn. 58). Po litewsku. Póvilas (czytaj Powiłaś), m. od osn. 

 Pawł — , Pawlichy, Pawliczka, Pawlik — , Pawluki, Powiłańce, Paszk — , Pask — , 

 r. od tychże osnów, więc Pawłowski i t. d. Paszkowski i t. d. Pasek. Pawelski. 

 Pawlak. Pawłuszka. Pawłuszczak. Paszczyk (Kolberg Kujaw. II, 316, 317; Lu- 

 bel. II, 218, 219). Paszyc. Paszuta? 



Polikarp. Oddawna zmieniano tu u nas końcowe p. na t, d: Polikart 

 (Bdp. Słown. 71), Polikart (Stadn. str. 121); stąd m. Polikarcice. Porówn. Proko- 

 cice od Prokop. 



Prokop. Staropols. Pros, Proso? Prosonino (może jak Piotrowin)? Pro- 

 szowo, Proszewo (dziś Proszew), Proszkowo, Pruszczyno (dziś Pruszczyn; Bdp. 

 32, 33, 72). Prócz, Prokosz, Proksza (Stadn, 61). Czeskie: Prokop, Procek, 

 Proch, Prośek, Prokeś. m. Prokop. Prokocice. Prokowo. Prósz — . Prosówce. 

 Pruch — . Prusz — . r. Prokop (Kolberg, Lub. II., 219). Proksza. Prokowski. 

 Prokopowicz. Proch — •. Prósz — . Prusz — . Pruchn — . Pruch — . Pruszak? Pru- 

 szakiewicz? Pruszcz. 



Przecław, P,rzedzisła w? Staropols. Przedsław, Przedesław, Przecław, 

 Przesław (Bdp. Sio. 34, 35). Przecław (Stad. 62). Serb. Predisiav. Czes. Pfedslaw 

 Ros.Predslava żeńsk. Nasza postać dwuzgłoskowa powstała pod wpływem przygło- 

 suna pierwszej zgłosce w imieniu trzyzgłoskowem ( — uu), porówn. Racław, Włoc- 

 ław, Wrocław, Gosław i t. p. Spieszczenia, ile wnosić można z nazwisk miejsco- 

 wych i rodowych, były: Przech, Przek. ni. Przeslawice. Przecław. Przecławice. 

 Przecławka. Przechowo. Pi'zeszno. Przeczę. Przeczno. Przeczki i in., od osn. 



