O IMIONACH WŁASNYCH J. KARŁOWICZA. 



53 



Saba lub Sabba. Starosto wiańs. Sava. W pieśni ludowej kozak Sawa 

 i żona jego Sawicba (Wójc. Pieśni I, od 26). Białorusina. Sauka. Ukraińs. Sawa. 

 m. Sawice. Sawin. Sawino. Sawinów. Sawki. Sawa. Sawczyn. Sawkowczyk.' r. 

 Sawicki. Sawicz. Sawaniewski? Sabkowski. Sabowicz. Sawinicz. Sawaszkiewicz. 

 Sawczyński. Saba. (Kolberg, Lubel. II, 219). 



Salomon, Solomon. Starostów. Solomont, przymiotniki: Solomanf, So- 

 loniunL. m. Salamonowa górka. Salomonka. Szotominice? Z odrzuceniem dwu 

 pierwszych zgłosek: Staropols. Monaconici? (Bdp. Słown. 66). Moniaczkowice. 

 Moniaki. Monice. Monicby. Moniocby. Monowice. Monczuny. Monczyn. Mon- 

 czyńce. Monejki. Moniuny. Mońka? Monkajcie? Mońki. Monkiewicze. Monki- 

 nie. Monkiszki. Monkuny. Mońki. Monie. Moniewicze. Monkowce. Monkowisz- 

 ki. Monkuszki. Czy także i od osn. Man — ■, Mań — , Mank — , Mańk? r. Salomo- 

 nowicz. Salmonowicz. Salomoński. Salko wski? Mank — ? Mańk—? Man — ? Mań — ? 

 Mońko. Monkiewicz. Noniewicz? Nonkuński? wreszcie Moniuszko. O tern nazwi- 

 sku, które nosił największy nasz twórca muzyczny, nieco obszerniej się rozwie- 

 dziemy. Że natęży ono do odimiennych, o tern przekonywa zestawienie z innemi, 

 zupełnie tak samo zbudowanemi: Andruszkiewicz, przez stopień Andruszko (od 

 Andrzej); Arciuszkiewicz, przez Arciuszko (od Artemijusz); Boniuszko (od Boni- 

 facy); Januszkiewicz, przez Januszko (od Jan), a także Karpuszko, Kościuszko, 

 Okuszko (? porówn. Okulicz), Baduszko (r. Raduszkiewicz), Sanguszko (od imie- 

 nia Sągniew). Zakończenie — Tiszko przypuszcza — usz albo — uch(o); więc Mo- 

 niuszko, z Moniusz lub z Moniuch; końcówka —uch bardzo bliską jest ■ — och (po- 

 równ. leniuch, śpioch), więc Monioch; i tę postać posiadamy w m. Moniocby. Inne 

 nazwy miejscowe: Moniuszki. Monkuszki. Maniuszki. Moniuszkańce. Moniszkań- 

 ce. Moniuszkowszczyzna. Porówn. staropols. Monascaua? (z r. 1244 Bdp. Słown. 

 66). W nieobecności imion słowiańskich i niesłowiańskich z osnową, mon—, wy- 

 wód od Salomona wydal mi się najstosowniejszym. Imię to u nas i u sąsiadów 

 naszych bardzo było używane w wiekach średnich i na początku nowszych; że go 

 nie znajdujemy obficie w postaci nieskróconej w nazwach miejscowości, to właśnie 

 zachęca do szukania w formie skróconej. Ze w osn. Monk — utrzymuje się prze- 

 ważnie pisownia on i to także świadczy o pochodzeniu od osn. mon — ; inaczej 

 mielibyśmy Mąki, Mąkiewicze i t. d. Porówn. nazwiska rosyjskie Lamanskij? 

 Maiijukint? 



Są gnie w. Staropols. Sangneus, Sangneuus, Sengnevus, Segneus, Signeus 

 (Bdp. Słown. 45). Obok tego imienia istniała zapewne forma Sangusz (Sągusz), 

 jak od Niegosława — Niegusz, od Bogusława — Bogusz, a zdrobnienie jej posiada- 

 my w postaci Sanguszko. Porówn. m. Sięganów. Sięganowo. 



Sebastyj an. Ludowe: podprowadzono imię to pod osnowę sob — i bestja 

 i tak się wytworzyła postać Sobestjan, a od niej już zdrobnienia, mające o ale nie 

 e po s; tą drogą zetknęły się spieszczenia te ze zdrobnieniami dawniejszego imie- 

 nia naszego Sobiesław, które zapewne wpływem swoim e na o w Sebastyjan 

 zmieniło. Skutkiem tego w niektórych razach niepodobna jest odróżnić zdro- 

 bnień i pochodnych od Sobiesława od takichże od Sebastyjana, jak np. Sobek, 

 Sobczak, Sobieszak i t. d. Oprócz formy Sobestjan, lud nasz używa postaci: Sobe- 

 sta, oraz Sobesty, odmieniającej się przymiotnikowo, jak Wincenty, Jacenty, 



